ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ, ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ. ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

 Η ιστορία μας έχει διδάξει πως οι κάτοικοι που ζούνε σε περιοχές πλούσιες σε ορυκτό πλούτο θα πρέπει να αισθάνονται μάλλον άτυχοι. Έτσι ήρθε και η σειρά ελληνικών περιοχών που είναι πλούσιες σε μεταλλεύματα χρυσού να εισέλθουν σε μια πολυετή διαδικασία αγώνων και αντιστάσεων με αβέβαια ακόμη έκβαση.               

Διαδηλωτές ενάντια στα μεταλλεία χρυσού

 Σ’ αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε στην περίπτωση των Σκουριών Χαλκιδικής χωρίς βέβαια να ξεχνάμε τις περιπτώσεις του Περάματος Έβρου αλλά και τα Κρούσια του Κιλκίς που αντιμετωπίζουν αντίστοιχο πρόβλημα.

 Στην βόρεια Χαλκιδική, λοιπόν, έχουν ξεκινήσει οι εργασίες σε πολύ πρώιμα στάδια για την εξόρυξη χρυσού. Πρόκειται για επιφανειακή εξόρυξη σε αντίθεση με την υπόγεια και πολύ μικρότερης σε μέγεθος που γινόταν τα προηγούμενα χρόνια στην περιοχή. Οι κάτοικοι της περιοχής όμως, και όχι μόνο, δεν είναι διατεθειμένοι να ξεπουλήσουν τα δάση και τα νερά της. Επιστήμονες τονίζουν πως τα αρχέγονα δάση της περιοχής δεν θα μπορέσουν να επανέλθουν στην πρότερη κατάσταση τους σε περίπτωση που θα κοπούν για να πραγματοποιηθούν τα μεταλλεία χρυσού. Οι κάτοικοι πιστεύουν πως κάθε απόφαση που θα ληφθεί τώρα θα επηρεάσει άμεσα τις επόμενες γενιές. Απέναντι τους δεν έχουν όμως μόνο την εταιρία, απέναντι τους βρίσκεται το κράτος και η αστυνομία. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου ένα τέτοιο μεταλλευτικό σχέδιο γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί με τέτοιο τρόπο. Ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και οι κάτοικοι της Ρόσια Μοντάνα στην Ρουμανία. Και εκεί η οικονομική κρίση χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης της τοπικής κοινωνίας. Και εκεί πρόκειται για επιφανειακή εξόρυξη. Και εκεί το κοίτασμα ανήκει σε καναδική εταιρία. Εκεί όμως το κράτος συζητά με τους κατοίκους της περιοχής σε αντίθεση με το ελληνικό κράτος που έχει ορίσει ως  «συνομιλητές» με την κοινωνία τα Μ.Α.Τ.

Δασική έκταση της περιοχής

  

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΕΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ
 

Το Δεκέμβριο του 2003 πραγματοποιήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα. Η εταιρία ΤVX HELLAS  που είχε αναλάβει την εξόρυξη χρυσού κήρυξε πτώχευση και έτσι η έκταση των 317.000 στρεμμάτων πέρασε στα χέρια του ελληνικού δημοσίου. Τότε το ελληνικό δημόσιο, με απόφαση του κ. Πάχτα, τότε υπουργού και νυν δημάρχου της συγκεκριμένης περιοχής της Χαλκιδικής, χωρίς να γίνει δημόσιος διαγωνισμός, όπως ορίζει το ευρωπαϊκό δίκαιο, πούλησε στην εξευτελιστική αξία των 11εκατ. Ευρώ το σύνολο της έκτασης στην εταιρία HELLAS GOLD. Σε μια εταιρία που ιδρύθηκε την προηγούμενη μέρα με μετοχικό κεφάλαιο 60.000 ευρώ. Πρόκειται για σκάνδαλο καθώς το σύνολο της έκτασης και τα κοιτάσματα που περιέχει κοστολογούνται στα 22δις ευρώ. Σήμερα η εταιρία ανήκει στην καναδική εταιρία ΕL DORADO GOLD κατά 95% και το υπόλοιπο 5% στην εταιρία ΑΚΤΩΡ του ομίλου Μπόμπολα. Όπως γίνεται ξεκάθαρο λοιπόν η ελληνική κοινωνία από οικονομικής πλευράς δεν έχει να κερδίσει κάτι καθώς το κοίτασμα ανήκει εξ’ ολοκλήρου σε αυτές τις εταιρίες και τα κέρδη τους από την εξόρυξη δεν φορολογούνται σύμφωνα με τον μεταλλευτικό κώδικα που ισχύει στην Ελλάδα από την εποχή της χούντας. Άρα τα κέρδη που θα έρθουν με την εξόρυξη για το ελληνικό κράτος και τα ταμεία του ΕΙΝΑΙ ΜΗΔΕΝΙΚΑ.

 ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
 

Το χωριό της Μεγάλης Παναγίας
(περίπου 750 μέτρα διάμετρος)

Φωτογραφία από μακέτα

Όταν μιλάμε για επιφανειακή εξόρυξη τι εννοούμε ακριβώς; Τα βουνά και τα δάση θα καταστραφούν. Η αρχική εκτίμηση αναφέρει πως θα  κατασκευαστεί κρατήρας με διάμετρο 750 μέτρα και βάθος 220 μέτρα, δηλαδή μιλάμε για μέγεθος ίδιο με αυτό της Μεγάλης Παναγίας.  Επίσης θα δημιουργηθούν αρκετά μεγάλες λίμνες λυμάτων τα οποία ως επί το πλείστον θα είναι τοξικά. Υπολογίζεται πως 24.000 τόνοι τοξικά απόβλητα θα παράγονται σε καθημερινή βάση. Τα τοξικά λύματα είναι πολύ επικίνδυνα λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε Αρσένιο. Σε κάποιο, αρκετά πιθανό όπως έχει διδάξει η ιστορία, ατύχημα σε αυτές τις λυματολίμνες, τα τοξικά απόβλητα δεν είναι εύκολο να συγκρατηθούν, είναι μεγάλη η πιθανότητα να καταλήξουν στην θάλασσα, στα δάση αλλά και στα χωριά της περιοχής. Από τέτοιες καταστροφές έχουν πληγεί πολλά μέρη του πλανήτη καθώς οι απανταχού εταιρίες εξόρυξης μετά το πέρας των εργασιών τους εγκαταλείπουν αυτές τις λίμνες λυμάτων. Ένα ακόμη στοιχείο που δείχνει το μέγεθος της καταστροφής που πρόκειται να συντελεσθεί. Για την εξόρυξη χρυσού πρόκειται να χρησιμοποιηθεί κυάνιο. Το κυάνιο είναι μια εξαιρετικά τοξική ουσία που χρησιμοποιείται κατά κόρον στη διαδικασία ανάληψης χρυσού. Βέβαια υπάρχουν και άλλες μέθοδοι εξόρυξης αλλά πρόκειται για την οικονομικότερη για την εταιρία, για τους κατοίκους και το περιβάλλον η πλέον τοξική.
 

«ΑΝΑΠΤΥΞΗ»
 

Όταν γίνεται κάποια συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα κάποιοι θα σταθούν στην οικονομική κατάσταση της χώρας και την ανάγκη που υπάρχει για ανάπτυξη. Στην Χαλκιδική λοιπόν, και με αφορμή το θέμα των μεταλλείων, εύλογα προκύπτουν κάποια ερωτήματα όσον αφορά αυτή την πολυπόθητη ανάπτυξη. Για ποιον θα έρθει η ανάπτυξη;

Για την εταιρία ή για την τοπική κοινωνία, αλλά και γενικότερα ως κοινωνία μέχρι ποιο σημείο με πρόσχημα την οικονομική κρίση θα ανεχθούν οι άνθρωποι την υποβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης;

Όπως προαναφέρθηκε, εκτός από τα μηδενικά κέρδη που θα έχει το Ελληνικό κράτος, μερικές εκατοντάδες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν δεν αποτελούν σημαντικό κίνητρο για να πραγματοποιηθεί η  εξόρυξη. Και αυτό διότι πρόκειται για μια περιοχή με έντονη οικονομική δραστηριότητα στον τουρισμό, στον αγροτικό τομέα (109.000 στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων), στην αλιεία και στην μελισσοκομία (το 10% της εγχώριας παραγωγής). Αν τυχόν γίνουν τα μεταλλεία  χρυσού αυτόματα σχεδόν όλες οι παραπάνω δραστηριότητες θα αντιμετωπίσουν πολύ μεγάλα προβλήματα και πιθανώς και την ανεργία, και οι άνθρωποι που εργάζονται σ’ αυτούς τους κλάδους είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που θα δουλεύουν στα μεταλλεία. Επίσης, οι θέσεις εργασίες θα διαρκέσουν  όσο διάστημα θα πραγματοποιείται η εξόρυξη χρυσού (δηλαδή 8-10 χρόνια) και μετά πάλι στην ανεργία.

Η ζημία θα είναι πολύ μεγαλύτερη από το όφελος.

 Το κόστος που θα έχει για το περιβάλλον και την τοπική κοινωνία δεν αντισταθμίζεται με κέρδη και χρήματα. Πάνω από τα νούμερα είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ και η υγεία τους.

ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΥ

Για αυτούς τους λόγους αντιδρούμε στο μεταλλευτικό σχέδιο, γιατί υποστηρίζουμε ότι η επένδυση θα προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημία στο περιβάλλον με τα οφέλη να είναι εμφανώς λιγότερα από τις απώλειες.

Μαθητές και μαθήτριες ενάντια στα μεταλλεία
χρυσού

 Δεν μας φοβίζουν οι «φύλακες της ανάπτυξης» τα Μ.Α.Τ., οι ασφαλίτες, κάποιοι χαφιέδες μεταλλωρύχοι εργαζόμενοι, που για κάποια ευρώ θα σκάβανε και τον ίδιο τους τον λάκκο. Λάθος:  αυτό κάνουν  ήδη.

Ο φόβος δεν θα νικήσει όσο επιμένουμε στην αλληλεγγύη. Είναι καθήκον όλων μας να σταθούμε δίπλα στους κατοίκους της Χαλκιδικής

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗΝ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Του Κωνσταντίνου Πατρίκη

REGAINING PARADISE

Λένε πως χάιδεψε ο Αλέξανδρος

σαν τον κράτησε στα χέρια του

τον γιο του Δαρείου

και του μακάρισε την παιδικότητα

που είχε ο ίδιος χάσει.

Να’ χαμε, μικρό μου, την αθωότητα σου κι εμείς οι μεγάλοι!

Η δύστυχη η μάνα του χαμογέλασε.

Εκείνος μπορούσε να χαμογελάσει ;

Ίσως πικρό να ήτανε το γέλιο τους

μπροστά στ’ αθώα χέρια, στα απαλά μαλλιά.

Ύστερα πέθανε ένδοξος, τριαντατριών  χρονών.

Κι  ο ίδιος παιδί δεν είχε.

Κι ο ίδιος παιδί δεν ήταν.

Να’ χαμε, μικρό μου, την αθωότητα σου κι εμείς οι μεγάλοι!

Ε, δεν χρειάζεται να ‘ναι κανείς

μεγάλος στρατηλάτης  για να λυπηθεί.

Τα αθώα μάγουλα φέρνουν πάντα συγκίνηση,

θολώνουν το πολύτιμο της λησμονιάς μας το νερό.

Το μάτι που βλέπει πρώτη φορά τον κόσμο

κάνει εκείνο που τον ξαναβλέπει να δακρύζει.

—————————————————————–——-

Σαν πεταλούδα τρέχεις μες στην βιβλιοθήκη.

Ναι, είναι ωραία η γνώση. Μα να στη δώσω ;

Θα μεγαλώσεις και δεν πρέπει.

Η χάρτινοι φύλακές της, συχνά σκοτώνουν

στην εποχή μας τη φαντασία.

Ωστόσο, παρ’ την, γιατί έτσι πρέπει.

Μα πρόσεχε.

Αστράφτουν τα μικρά, παιδικά ακόμη δόντια.

Το μάγουλο τραβιέται στη ρυτίδα που εύκολα σβήνει.

Τα μάτια λάμπουν.

Είσαι ασφαλής. Οι άγγελοι σε φυλάνε.

Να’ χαμε, μικρό μου, την αθωότητα σου κι εμείς οι μεγάλοι!

Ευτυχισμένο κοριτσάκι.

Μπορείς ακόμη να χαρείς.

Τη σπάνια δύναμη έχεις ακόμα, δεν την πρόδωσες.

Δεν σου ‘χουν κλέψει το χαμόγελο.

Είναι βαθιά ριζωμένο μέσα σου.

Και κάθε βράδυ να προσεύχεσαι:

Ποτέ μην μεγαλώσεις.

Ποτέ να μη στο πάρουν.

Όσο μπορέσεις  κλεισ’  το μέσα σου,

δικό σου κράτα το,

για να μπορέσεις  ν’ αγαπάς όπως εγώ,

μα να’ σαι ευτυχισμένη.

Σε αγαπώ μικρό μου κοριτσάκι.

Γιατί εσύ, με την αγνή,

με την άφθαρτη των παιδιών τη δύναμη,

τα κατάφερες.

Μ’ έκανες να χαμογελάσω.

Της Βασιλικής Σφακιανάκη

ΤΕΧΝΗ ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΥ, Ή ΑΠΛΩΣ ΧΡΗΣΗ ΠΑΡΩΠΙΔΩΝ;

Με αφορμή ένα ιδιαίτερα χρήσιμο για την κινητοποίησή μου βίντεο με τη μαθητική διαμαρτυρία στη Λαμία, θα ήθελα να αναφερθώ στη σύγχρονη πραγματικότητα και στις επικρατούσες συνθήκες. Θεωρητικά, η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες με τις μεγαλύτερες πιθανότητες χρεωκοπίας. Καθημερινά βλέπουμε, ακούμε, μαθαίνουμε για την υφιστάμενη κατάσταση. Χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία βρίσκονται στο ίδιο ή και σε χειρότερο οικονομικό αδιέξοδο σε σχέση με την Ελλάδα. Στις χώρες αυτές, λοιπόν, εκδηλώνεται ένα πνεύμα ομοϊδεατισμού και συλλογικότητας. Πού βασίζεται αυτή η διαπίστωση; Στις μαζικές διαδηλώσεις και τις καθημερινές αντιρρήσεις προς τα διαρκώς αυξανόμενα οικονομικά μέτρα. Γενικότερα όμως παρατηρείται η παραπάνω κατάσταση στο σύνολο των χωρών. Άρα, δεν αποτελεί μοναδικό κίνητρο ο παντελής εκχρηματισμός της οικονομίας, αλλά το τί επικρατεί συνολικά στην κοινωνία και στον κόσμο.

  Η Ελλάδα, εν αντιθέσει, φαίνεται σαν να ανήκει σε ένα διαφορετικό σύμπαν. Από τη μία, διαρκώς ακούγεται η φράση «Μας έχουν ρημάξει. Κάθε χρόνο τα ίδια!» ή παρόμοιες. Από την άλλη, κάθε Σάββατο (ακόμη και καθημερινές) οι καφετέριες και τα μαγαζιά στο κέντρο της πόλης είναι γεμάτα. Κάποιος φυσικά που δεν γνωρίζει, αν αντιμετωπίσει αυτό το θέαμα, θα νομίσει ότι είμαστε Ντουμπάι! Σαφώς, υπάρχει η κοινή πεποίθηση ότι η κατάσταση αυτή θα τελειώσει και μέχρι τότε θα αντιδρούμε με αυτόν τον τρόπο. Αντικειμενικά; Μάλλον κάτι τέτοιο είναι απίθανο. Δεν γίνεται, δηλαδή, να θέλουμε να δείξουμε την αντίθεσή μας στα νέα μέτρα που επιβάλλονται συνέχεια και τη ίδια στιγμή να ενισχύουμε την αντίληψη πως «οι Έλληνες θα κάνουν ό, τι τους πούμε γιατί εξαρτώνται από εμάς» (τάδε έφη η κυρία Λαγκάρντ).

  Ποια είναι η διαφορά της χώρας μας από τις υπόλοιπες οικονομικά πληττόμενες που τοποθετεί την Ελλάδα στον πάτο των οικονομικά ικανών χωρών; Πάντως όχι τόσο η ίδια η οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Είναι μάλλον η συμπεριφορά ημών των ιδίων. Σίγουρα, ευθύνη φέρουν και οι πολιτικοί, όπως θα υποστήριζε και η πλειοψηφία. Οι πολιτικοί όμως ψηφίζονται από εμάς και, παρά το γεγονός ότι μόνο η άμεση δημοκρατία μπορεί να πηγάζει εντελώς από το λαό, πρέπει αυτό να δεσμεύει τους πολιτικούς κι όχι τους πολίτες. Ακόμη, λοιπόν, κι αν υποθέσουμε πως η Πολιτεία τα θαλάσσωσε, αυτό δεν συνεπάγεται τη δημιουργία εκ του ασφαλούς θεωριών για το τί έφταιξε. Οι πολίτες πρέπει να αναλάβουν ευθύνες. Και θα στραφώ σε εσάς, τους δικούς μου συμμαθητές, γνωστούς και φίλους. Διότι, κι εμείς είμαστε πολίτες με πλήρη δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος της αντίθεσης στον οποιονδήποτε.

  Σημαντική παράμετρος της αδράνειας των μαθητών θέλω να πιστεύω ότι είναι η «προπαγάνδα» εκ μέρους όλων των μεγαλύτερων πως ως «μικροί» δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα. Όμως πλέον είμαστε έφηβοι, σε δύο μήνες μερικοί θα είναι ενήλικες και γενικώς, αυτό που θέλω να δηλώσω, είναι ότι δεν υφίσταται από εδώ και πέρα αυτό το πρόσχημα. Γιατί αυτό θα συνεχιστεί και όταν φτάσουμε να είμαστε μεσήλικες, θα αποτελούμε πλέον κομμάτι του συστήματος που μας εξουσιάζει.

   Συνεπώς, καταλήγοντας ελπίζω να γίνει αντιληπτό ότι δεν είναι εφικτό ο πολίτης να θυμάται τα δικαιώματά του κάθε 17 Νοεμβρίου, 6 Δεκεμβρίου κλπ. Η αντίδραση γίνεται κάθε μέρα, συμβαίνει γύρω μας, απλώς πρέπει να γενικευτεί και να εδραιωθεί. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε βιαιοπραγίες εναντίον των αρχών, αφού κάτι τέτοιο αποδεικνύει ένα επίπεδο κατώτερο του ανθρώπου και δεν περνάει κανένα μήνυμα, αφού αποτελεί μόνο απόρροια του ζωώδους ενστίκτου, που μας καθοδηγεί ανεξέλεγκτα. Αναφέρομαι σε καθημερινή δράση καθολικού χαρακτήρα, πράγμα που θα καταστήσει τη στάση των Ελλήνων άκρως επικίνδυνη για τα οικονομικώς ωφέλιμα προς τους «φίλους» μας (Τρόικα, ΔΝΤ κλπ) μέτρα.

   Δεν είναι αργά για να αναθεωρήσουμε απόψεις και στερεότυπα και να θεωρήσουμε καθήκον μας να προσπαθήσουμε να τα αλλάξουμε.

Του Θανάση Περιστερόπουλου

ΚΙΝΗΜΑ ΑΡΩΓΗΣ ΔΕΙΝΟΠΑΘΟΥΝΤΩΝ

Το κίνημα αρωγής δεινοπαθούντων είναι κατά βάση μια πρωτοβουλία. Είναι παρ όλα αυτά και δράση. Πρόκειται λοιπόν για ένα κίνημα που δεν χρειάζεται γραφεία και προσωπικό για να λειτουργήσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι θέληση για προσφορά βοήθειας και κυρίως θάρρος. Θάρρος γιατί μάθαμε να φοβόμαστε το διαφορετικό και έτσι λίγοι από εμάς θα καταφέρουν να πλησιάσουν ένα δεινοπαθούντα για να τον υποστηρίξουν. Μακάρι να βγω εσφαλμένος…

Το Κ.Α.Δ. λοιπόν δίνει τη λύση σε όσους έχουν το πρόβλημα, άλλα και σε όσους θέλουν να βοηθήσουν και δεν ξέρουν πως. Παρακάτω καταγράφεται ένας κατάλογος Μ.Κ.Ο. που έχουν φιλανθρωπικά κίνητρα. Εσείς από τη πλευρά σας λοιπόν το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αποθηκεύσετε αυτούς τους συνδέσμους στο κινητό σας τηλέφωνο (όσοι έχετε), και την επόμενη φορά που θα σας «επιτεθεί» κάποιος ζητώντας σας λεφτά, με την καλή διάθεση που πιστεύω ότι προδιαθέτετε μπορείτε κάλλιστα να παραπέμψετε τον εκάστοτε φτωχό, τοξικομανή ή θύμα εκμετάλλευσης και οποιασδήποτε άλλης κακομεταχείρισης στους προαναφερθέντες οργανισμούς, ή αν κρίνετε πως ο ίδιος δεν είναι σε θέση να κάνει το «σωτήριο» τηλεφώνημα, πάρτε τη κατάσταση στα χεριά σας. Πάρτε εσείς τηλέφωνο και καταγγείλτε το πρόβλημα, και να είστε σίγουροι πως βοήθεια θα έρθει. Πάντα έρχεται αρκεί να τη φωνάξουμε. Δεν πρέπει να ναι τόσο δύσκολο.
Ας κάνουμε λοιπόν «μόδα» κάτι διαφορετικό για μια φορά. Κάτι που δε θα ωφελήσει τόσο εμάς όσο εκείνους. Δείτε το σαν αφορμή να αποδείξουμε στη κοινωνία και κυρίως στους εαυτούς μας ότι πλέον δε θα κρυβόμαστε πίσω από φτηνές δικαιολογίες και πίσω από ασήμαντες μικροφοβίες. Αν πιστεύετε πως έχετε δικαιώματα, οφείλετε να αναγνωρίζετε και να παλεύετε για τα δικαιώματα των άλλων.

 • Κέντρο Αποκατάστασης ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ Θεσσαλονίκης (2310 805 905)

• Ομάδα Κοινωνικό Κέντρο - Στέκι Μεταναστών (2310 241 015)

•Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων (Ο.Κ.Ε.Α.) (2310 388 366)

•Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων και Άλλων Μορφών Κακομεταχείρισης (2310 281 091) (2310 555378)

• Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης
Γραμμή SOS κατά της σωματεμπορίας (800 11 14400)

• Χαμόγελο του Παιδιού (1056)



Του Αλέξανδρου Γκορόπουλου

ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ ΚΑΠΟΙΟΝ ΒΛΕΠΕΙ...

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι το σχολείο πάσχει από ορισμένα προβλήματα, όπως και κάθε (εκπαιδευτικός) οργανισμός που ζει. Αν μη τι άλλο, η απουσία προβλημάτων θα αποτελούσε, τουλάχιστον για εμένα, προσωπικά, ένα ανησυχητικό σημάδι για την πορεία αυτού του σχολείου. Είναι άξιο απορίας, βέβαια, πώς ο κάθε ένας από εμάς αυτοβαφτίζεται ειδήμων στην διατύπωση προβλημάτων και παραμένει αδρανής σχετικά με την επίλυσή τους. Γιατί όπως με έμαθαν οι καθηγητές: Τα αυγά δεν τα αλωνίζουν τα τηγανίζουν. Ένας δικηγόρος ή ένας γιατρός δεν σπουδάζει για να διατυπώνει θεωρίες. Στόχος όλων μας, σε τέτοιους ειδικά καιρούς είναι η συλλογική δράση για την καταπολέμηση των προβλημάτων και όχι για την περιγραφή τους.

Το λάθος άρα ξεκινά από τον ίδιο μας τον εαυτό. Το να κατηγορείς τα MacDonald’s ή τα Goody’s για το ότι είσαι χοντρός δεν νομίζω ότι είναι τόσο βάσιμο. Γιατί δίχως τα χεράκια και το μυαλουδάκι μας τα φαστφουντάδικα απλά θα παρήγαγαν φαγητό, το οποίο δεν θα έτρωγα. Ονομάστε το όπως θέλετε: έλλειψη αυτογνωσίας, αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, συμφέροντα. Σίγουρα όμως η αποστασιοποίησή μας από το πρόβλημα δεν είναι ό, τι πιο γόνιμο. Γιατί όντως τα παιδάκια στη βιβλιοθήκη είναι αποβλακωμένα, βλαμμένα, κλπ δεν παύει όμως και τα παιδάκια εκεί κάτω στο Pappas το πρωί να είναι ανόητα  που μιλούν ακατάπαυστα και παρά τις εκκλήσεις (γιατί εκκλήσεις είναι και όχι διαταγές) των καθηγητών δεν λένε να σταματήσουν. Και αυτοί διατρέχουν το 17^ο και 18^ο έτος της ηλικίας του.  Μήπως, λοιπόν, η αποχαύνωση της βιβλιοθήκης είναι το ίδιο πράγμα με την αδιαφορία στην προσευχή και τις ανακοινώσεις;

Τα παιδάκια που μπλοκάρουν το τούνελ δεν παύει να αποτελούν πιστή κόπια της συμπεριφοράς των μεγαλύτερων, πράγμα το οποίο αενάως επαναλαμβάνεται. Και δυστυχώς, γνωρίζοντας το και δίχως να γενικολογώ, τα περισσότερα παιδάκια μιμούνται τη συμπεριφορά των μεγαλυτέρων, είτε γιατί θέλουν να λέγονται μάγκες ή γκομενιάρηδες είτε γιατί απλούστατα είναι όντως αγενείς. Εμείς όμως γιατί δεν αντιδρούμε; Γιατί, ως ώριμοι μαθητές, δεν διαμαρτυρόμαστε για τα καμώματα των μικρών μας φίλων; Μήπως γιατί μας αρέσει να χάσουμε 2-3 λεπτάκια από την ανιαρή Βιολογία Γενικής , την Αντιγόνη, πόσο μάλλον από την Ιστορία. Για 2 – 3 λεπτάκια…

Επίσης, η αμφισβήτηση του έργου του 15μελούς συμβουλίου  είναι κάτι που με θίγει. Προσκαλώ, λοιπόν, τους παραπονεμένους αρθρογράφους να συμμετέχουν στις συνεδριάσεις του οργάνου και να εκθέτουν οποιονδήποτε προβληματισμό τους σχετικά με το σχολείο, μιας και απαξιούν να θέσουν υποψηφιότητα και θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω κάθε δημοκρατικής διαδικασίας. Όντως το 15μελές μαστίζεται από προβλήματα. [Λαϊκισμός, σφετερισμός εξουσίας. Δεν νομίζετε, όμως ότι είμαστε και λίγο μικροί για πολιτικοί; Μήπως θα έπρεπε αντί να ικανοποιούμασταν από την ηδονή της εξουσίας να βρούμε καταφύγιο σε πράγματα πιο σύγχρονα πιο αρμόζοντα στην ηλικία μας. Οι μακροπρόθεσμοι και επαναστατικοί στόχοι για τη συσπείρωση των μαθητών στον αγώνα ενάντια στις μεγάλες δυνάμεις είναι πράγματι εξαιρετικό. Δεν νομίζω όμως ότι υπάρχει αυτή η αντιπαλότητα.] Επανερχόμενος στα παιδάκια, καλώ κάθε άτομο που όντως ενοχλείται από οποιοδήποτε πρόβλημα να προσφεύγει στο 15μελές και να μην προσδοκά το συμβούλιο να γνωρίζει τα πάντα. Έτσι και ο τραμπουκισμός θα λυθεί, και ηρεμία θα υπάρχει στη βιβλιοθήκη (σημειωτέον: ησυχία βρίσκουμε και στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους στις γωνίες τις βιβλιοθήκης, ζητώντας το κλειδάκι. Εκεί μπορούμε να λύσουμε άνετα την άσκηση που απλά δεν κάναμε την προηγούμενη μέρα)

Σε ό, τι αφορά τη εκπαιδευτική διαδικασία. Οι αρνητικές απόψεις ενάντια στους καθηγητές στηρίζονται από συγκεκριμένα επιχειρήματα τα οποία σε κάποιο βαθμό ισχύουν. Και πάλι όμως τα προβλήματα στη Γενική Παιδεία έρχονται από τους μαθητές οι οποίοι, εκτός από το ότι γράφουν τους διδάσκοντες παλαιότερα των υποδημάτων τους, διαβάζοντας τα μαθήματα κατεύθυνσης, τους προσβάλλουν είτε ειρωνευόμενοι  είτε απλά με το να παίζουν στοίχημα εν ώρα μαθήματος. Γίνονται και άλλα που δεν θα αναφέρω. Αυτή είναι η κατάσταση στη Γενική Παιδεία. Άρα ουδείς αναμάρτητος. Τι γίνεται με αυτούς που θέλουν να προσέξουν; Πώς αντιδρούν;

Ένα άλλο ζήτημα που τέθηκε ήταν το ζήτημα της αποτελεσματικότητας. Όντως οι μαθητές του σχολείου μπορεί να είχαν σχετικά πεσμένες επιδόσεις. Τούτο δεν οφείλεται εξ ολοκλήρου στους καθηγητές. Για την ακρίβεια δεν αφορά καθόλου τους καθηγητές. Δεν χρειάζεται να αναφέρω τους χοντρούς ξανά. Με ορισμένα μαθήματα είμαι και εγώ απογοητευμένος για τους x, y λόγους. Έχω όμως ήδη εκφράσει το παράπονό μου τόσο στους διδάσκοντες όσο και στον διευθυντή. Δεν γράφω ένα άρθρο όταν θέλω να διεκδικήσω κάτι δίχως καν να το έχω θίξει. Γιατί η εφημερίδα έχει περιορισμένη ζωή ενώ η φωνή παραμένει αναλλοίωτη.

Για το φροντιστήριο δεν θα ήθελα να μιλήσω. Σίγουρα όμως η κάλυψη της ύλης των Μαθηματικών της Κατεύθυνσης της Γ Λυκείου από τον Σεπτέμβριο της Β΄ δείχνει ένα εκτεταμένο άγχος  το οποίο απορώ πώς σχετίζεται με την αποτελεσματικότητα των καθηγητών. Κανονικά δεν θα έπρεπε να κάναμε εξωσχολικά μαθήματα. Και το σχολείο έχει δείξει αδιαφορία σχετικά με το θέμα αυτό. Όμως η διάθεση των χρημάτων μας είναι ζήτημα προσωπικό και σε καμία περίπτωση δεν αφορά το σχολείο.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω ότι θα είναι καλό στις εκφράσεις διαμαρτυρίας να μετριάζουμε τους τόνους καθώς και η αντίπαλη πλευρά μπορεί να απαντήσει εξίσου ή ακόμα πιο αιχμηρά. Με θλίβει ιδιαίτερα όταν ακούω μαθητές από άλλα σχολεία να προσβάλλουν το σχολείο… Ένα πράγμα που έμαθα από τα κλαμπς στα οποία εγώ συμμετείχα παρά το πιεστικό πρόγραμμα της Β και Γ Λυκείου είναι η σημασία της συλλογικότητας η οποία προϋποθέτει την αναγνώριση προσωπικής ευθύνης. Απλούστατα, όσο κανένας δεν ενεργοποιείται για να ξυπνήσει το αγοράκι από το λήθαργο της αποχαύνωσής του αυτό θα παραμένει εγκλωβισμένο στον γυάλινο κόσμο του ανήμπορο να αλλάξει τα πράγματα, μιμούμενο όμως κάθε φορά τις προηγούμενες γενιές.

Του Μελέτη Νίγδελη

ΤΟ ΚΟΡΑΚΙ, Η ΝΕΚΡΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Ήταν κάποτε ένας ποιητής μόνος, δυστυχισμένος και... νεκρόφιλος. Μιλάω φυσικά για τον Έντγκαρ Άλλαν Πο, Αμερικάνο ποιητή, που έζησε τον 19ο αιώνα. Το γνωστότερο έργο του Πο, είναι ένα μακροσκελές ποίημα που ονομάζεται, όπως και η εφημερίδα μας, «Το Κοράκι».

Ποια λοιπόν η σύνδεση ανάμεσα στον ποιητή μας και τη σημερινή πραγματικότητα; Νομίζω πως για να απαντήσουμε πρέπει πρώτα να εξετάσουμε το αυθεντικό «Κοράκι». Η ιστορία που διαδραματίζεται στο ποίημα αυτό είναι η ακόλουθη.

Interesting fact:
Ο Έντγκαρ Άλαν Πό
είχε παντρευτεί την
13χρονη ξαδέρφη του,
η οποία πέθανε πολύ νέα.

 Ο αφηγητής, μία κρύα νύχτα του Δεκέμβρη, μόνος καθώς είναι στο σπίτι του, έχει έναν απρόσμενο επισκέπτη. Ένα κοράκι. Το πετούμενο αυτό, φέρνει μαζί του και την ανάμνηση της Λενόρ, της αγαπημένης του ποιητή, η οποία όμως, είναι νεκρή. Με τις κραυγές του που θυμίζουν το όνομα της αγαπημένης (εδώ βοηθά αν λάβουμε υπόψη το ηχητικό εφέ της κραυγής του κορακιού «Κράα» και της λέξης «Λενόρ», που είναι παρόμοιες στην προφορά στα αγγλικά), το κοράκι υπενθυμίζει στον αφηγητή πως δεν μπορεί να ξεχάσει την νεκρή Λενόρ με τίποτα, πως η μνήμη της θα τον στοιχειώνει για πάντα.

Ο αφηγητής λοιπόν αρχίζει να συνομιλεί με τον φτερωτό επισκέπτη του, ο οποίος όμως απαντά συνεχώς με την ίδια λέξη «Ποτέ ξανά», ή αλλιώς “Nevermore” στο πρωτότυπο, η οποία και πάλι θυμίζει το όνομα  της Λενόρ, και ξεκαθαρίζει στον αφηγητή πως δεν θα είναι ποτέ πια μαζί με την αγαπημένη του.

Έχουμε, λοιπόν, έναν αφηγητή –ποιητή, που έχει ψύχωση με την νεκρή αγαπημένη του, και δεν μπορεί να αποκολληθεί από την ανάμνησή της και το παρελθόν μαζί της (Το μοτίβο συναντάται και σε άλλα ποιήματα του Πο, όπως –για τους πιο περίεργους– στο λίγο μεταγενέστερο “Annabel Lee”). Μας θυμίζει αυτό σε κάτι την σημερινή πολιτική, τους ανθρώπους που διοικούν σήμερα την χώρα μας;

 Θα έλεγα πως ναι. Οι άνθρωποι αυτοί είναι το ίδιο προσκολλημένοι σε μία νεκρή κοινωνία, μια κοινωνία που δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει με τον τρόπο που λειτουργούσε έως τώρα, και που την οδήγησε στην καταστροφή της. Έχουν μείνει στάσιμοι σε συμπεριφορές που πάνε τη χώρα πίσω και όχι μπροστά, ακριβώς γιατί δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές συνθήκες.

 Σκοπίμως θέλουν να κρατούν τη χώρα σε μία διαδικασία σήψης (ακόμα και κυριολεκτικής, αν λάβουμε υπόψη τα σκουπίδια που «ευδοκιμούν» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο), καθώς δεν τους ενδιαφέρει η συνολική πρόοδος της χώρας, πάρα μόνο τα προσωπικά τους συμφέροντα.

Άλλωστε, η εμμονή με το παρελθόν είναι γενικά χαρακτηριστικό του λαού μας. Δεν μπορούμε να κατηγορούμε μόνο τους άλλους, όταν και εμείς οι ίδιοι προβάλλουμε συνεχώς τους «αρχαίους ημών προγόνους», τα κατορθώματά τους στον πνευματικό τομέα, τα λαμπρά τους έργα (της κλασικής κυρίως εποχής), και αντιπαραθέτουμε τα μεγαλεία τους με τους Άγγλους π.χ., που τότε «κοιμούνταν ακόμη στα δέντρα». Τα μεγαλεία αυτά όντως υπήρξαν, είναι όμως περασμένα, κάτι που αδυνατούμε να καταλάβουμε. Δεν πρέπει λοιπόν να βρίσκουμε καταφύγιο και να αναπαυόμαστε σ’ αυτά, αλλά να κινητοποιηθούμε ώστε να χτίσουμε τα δικά μας έργα, να βοηθήσουμε στην εξέλιξη της κοινωνίας.

Η μοιρολατρική στάση και η προσκόλληση στο παρελθόν δεν βοηθά κανέναν. Η ανάμνηση της Λενόρ, της νεκρής Ελλάδας μας, πολλές φορές θα έρθει και θα μας χτυπήσει την πόρτα, με τη μία μορφή ή με την άλλη. Δεν πρέπει όμως να της επιτρέψουμε να μπει, γιατί χωρίς να το καταλάβουμε, θα καταλήξει να γίνει για μας ένας εφιάλτης ενοχλητικός, που θα μας τραβάει προς την καταστροφή και δεν θα μας αφήνει να προχωρήσουμε. Όσο κι αν την αγαπάμε, ο μόνος τρόπος για να επιζήσουμε εμείς είναι να ανεξαρτητοποιηθούμε από αυτήν, να την αφήσουμε να ζήσει στο παρελθόν όπου ανήκει, και να δημιουργήσουμε μια νέα πατρίδα, με νέα ιδανικά.

Κι ας κράζει το κοράκι έξω απ’ το παράθυρό μας.

Της Τερέζας  Μυτάκου

ΣΕ ΤΙ ΜΕΤΡΑΜΕ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ;

Εν όψει των Χριστουγεννιάτικων διακοπών, όλη η μαθητική κοινότητα μετράει μέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα για την μεγάλη μέρα. Ορισμένοι μάλιστα έχουν δημιουργήσει και νέο μετρικό σύστημα. Άλλοι μετράνε πόσα γεύματα απομένουν, πόσες διδακτικές ώρες, άλλοι τραβάνε χαρακιές σε τοίχους και άλλοι αναστενάζουν και λένε «27 και σήμερα». Αρχίζουμε να στολίζουμε το σπίτι, το μπαλκόνι, το αυτοκίνητο, το ποδήλατο και το κατοικίδιο με την αντίστοιχη Χριστουγεννιάτικη αμφίεση, περίπου ένα μήνα πριν τη γιορτή. Έχει σκεφτεί ποτέ κανείς για ποιον λόγο επιβάλλουμε στους εαυτούς μας μία τόσο ψυχοφθόρο διαδικασία; Για ποιο λόγο σπαταλάμε τα πολύτιμα δευτερόλεπτα που περνάνε, υπολογίζοντας τον χρόνο μέχρι να περάσουμε για τελευταία φορά την σχολική πύλη για δύο εβδομάδες; Και στο κάτω κάτω, σε τι μετράμε αντίστροφα;

  Θα ήθελα να υπενθυμίσω τον πανικό που επικρατούσε στον πλανήτη πριν από έναν περίπου χρόνο με σημείο αναφοράς «το τέλος του κόσμου». Άνθρωποι από όλο τον πλανήτη τρέχανε γεμάτοι ανησυχία, και όλοι μας είχαμε αγχωθεί για την επικείμενη καταστροφή. «Το είπανε οι Αζτέκοι» λέγανε μερικοί. «Το είπανε οι Μάγια» απαντούσαν άλλοι. «Ποια Μάγια, η μέλισσα;» αναρωτιόντουσαν μερικοί, αρκετά μπερδεμένοι. Η αλήθεια είναι ότι πίσω από αυτήν την καταστροφολογία κρύβεται το ημερολόγιο των Μάγια. Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 το περίφημο αυτό ημερολόγιο σταματούσε. Όλοι λοιπόν υπέθεσαν ότι «κάτι ήξεραν αυτοί μωρέ και το σταμάτησαν», ενώ στην πραγματικότητα μπορεί ένας αρχαίος Μάγια να διορίστηκε στο τότε δημόσιο, και να πέταξε τη συνέχεια του ημερολογίου, ιστορία περιέργως όμοια με τη λίστα Λαγκάρντ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο σ αυτήν την ιστορία. Η ανθρωπότητα όμως, αντιμέτωπη με το πιθανό και επερχόμενο τέλος της, ταρακουνήθηκε συθέμελα.

  Γυρίστηκαν ταινίες, συντέθηκαν τραγούδια, γράφηκαν απομνημονεύματα και πραγματοποιήθηκαν ομαδικές αυτοκτονίες. Η ανθρωπότητα πέρασε μία κρίση, η οποία ξεχάστηκε σε διάστημα εβδομάδων. Σταδιακά, κανείς δε νοιαζόταν πια για τους Μάγια. Δεν περνούσε άλλο η μαγιά τους. Οι άνθρωποι βρήκαν νέες ασχολίες στην επικαιρότητα, όπως οι προετοιμασίες για τους ολυμπιακούς αγώνες. Το τέλος του κόσμου είναι πλέον μία είδηση ξεχασμένη και παρατημένη, η οποία έρχεται στο μυαλό των ανθρώπων στιγμιαία και φεύγει.

  Η τελευταία μέρα μαθημάτων φέτος είναι η Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012. Έσπασε ο διάολος το πόδι του και πραγματοποιήθηκε μία απίστευτη σύμπτωση, που περιέργως μας αφήνει σχεδόν όλους παγερά αδιάφορους. Βλέπετε μας είναι πολύ πιο ενδιαφέρον το κλείσιμο του σχολείου, παρά μία τέτοια απίστευτη είδηση, καθώς τα του σχολείου μας επηρεάζουν άμεσα. Το μόνο που αναζητούμε τελικά είναι κάτι να ασχολούμαστε, κάτι που αγγίζει όλους μας και κανέναν μας ταυτοχρόνως. Το παροδικό εντυπωσιακό του παρόντος γίνεται η στάχτη στον άνεμο του μέλλοντος. Η 21 Δεκεμβρίου θα φαντάζει λιγότερο εντυπωσιακή στα μάτια μας όταν περάσει. Θα μείνει στην ιστορία ως «η μέρα από την οποία όλοι περίμεναν πολλά», γιατί όταν βγούμε από την πύλη του σχολείου θα κατανοήσουμε ότι τίποτα δεν άλλαξε. Η αντίστροφη μέτρηση που πραγματοποιήσαμε, όταν εκμηδενίστηκε, αυτόματα εκμηδένισε και εμάς, και μας προσγείωσε άτσαλα στην συμβατικότητα της μέρας.

   Οι άνθρωποι είναι πολύ καλοί στο να δημιουργούν ιστορίες από το μηδέν. Αυτή μας η προσμονή, και αυτή η αντίστροφη μέτρηση θα ρίξουν την 21^η Δεκεμβρίου στην άβυσσο του συμβατικού και του συνηθισμένου. Ο χρόνος που σπαταλήσαμε δε θα γυρίσει πίσω για να καλύψει το κενό στην υποτιθέμενη τελειότητα αυτής της μέρας, και τότε επιτέλους θα κατανοήσουμε ότι μετρούσαμε αντίστροφα για να φτάσουμε στο μηδέν. «Πες μας και κάνα νέο», θα μου πείτε. Και εγώ λέω πως δεν εννοώ το αριθμητικό μηδέν, αλλά περισσότερο το ψυχολογικό. Καθότι πολλοί άνθρωποι μπαίνουν στην διαδικασία να προσποιούνται ότι χαίρονται για την επερχόμενη γιορτή, αλλά στην ουσία μετράνε αντίστροφα για να φτάσουν σε ένα ψέμα. Ή μετράνε αντίστροφα, γιατί μπορεί κάποιο από όλα αυτά τα νούμερα που θα συναντήσουν να καλύψει το κενό στην ψυχή τους. «Πες μου αν θέλεις τι φοβάσαι στις γιορτές» λέει ο Ξυδούς. Είμαστε όμως στη θέση να απαντήσουμε «τίποτα»;

 Οι αδυναμίες μας, τα λάθη μας, οι ανασφάλειές μας. Έχουμε μάθει να τα κρύβουμε τόσο καλά που ακόμα και εμείς οι ίδιοι ξεχνάμε ότι υπάρχουν. Δημιουργούμε τρόπους να τα αποφεύγουμε, να τα κρύβουμε, να τα θεωρούμε ασήμαντα. Αλλά κάποιες ώρες, αυτά δεν κρύβονται. Όταν το ρολόι της μέτρησης φτάσει στο μηδέν κι εσύ δεν έχεις λόγο να γιορτάσεις, πίσω από τι θα κρυφτείς; Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για τη χώρα γενικότερα, αλλά και για εμάς ως νέους που τραβάμε τέτοιο λούκι με το διάβασμα, το κάθε χαμόγελο δε θα είναι παγωμένο. Κι αν είναι, να είναι από το κρύο και μόνο. Ας ελπίσουμε πως με το τέλος της αντίστροφης μέτρησης θα αλλάξει ο χρόνος, και θα έχουμε πολλά άτομα δίπλα μας να μοιραστούμε το μηδέν μας. Ας μην το κρύψουμε φέτος μέσα μας. Ας το μοιραστούμε.

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε.

Και μη με ρωτήσετε σε πόσες μέρες είναι. Δεν ξέρω, και δε θέλω να μάθω.

Του Βασίλη Σερβετά