Η "ΜΑΓΙΚΗ" ΨΕΥΔΟΡΟΦΗ

Η ώρα είναι 4 παρά τα ξημερώματα. Κάθομαι λοιπόν και διαβάζω αυτή τη μισητή εισαγωγή των Αρχαίων (χειροκροτήματα από όλους τους μαθητές της θεωρητικής) και προσπαθώ να μην κάνω το λάθος να παπαγαλίσω τα λεγόμενα του Πλάτωνα, γιατί θα χάσω την ουσία πίσω από τις μπερδεμένες λέξεις. (Για τους καθηγητές: όχι, δεν είναι της τελευταίας στιγμής. Λειτουργώ καλύτερα αυτές τις ώρες. Παρακαλώ, μη με κρεμάσετε.) Διαβάζω λοιπόν για τον Σωκράτη, αυτή τη μεγάλη μορφή που μας βασανίζει αρκετά εμάς τους θεωρητικούς, γιατί είπε όλα αυτά που είπε τόσα χρόνια πριν και μας παιδεύει. Κάθομαι λοιπόν και συνειδητοποιώ την τεράστια αντίφαση που θα αναφέρω παρακάτω, η οποία με χτύπησε πολύ δυνατά στο κούτελο σαν εκκωφαντικό ξυπνητήρι μετά από ξενύχτι.

            Ο Σωκράτης μίλησε για την αμφισβήτηση πάσης παραδεδεγμένης αλήθειας. Κι εγώ τόσα χρόνια μετά κάθομαι και μαθαίνω απ’έξω τα λεγόμενα του βιβλίου. Ουσιαστικά, κάνω ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έλεγε ο Σωκράτης. Πού είναι η αμφισβήτησή μου; Πού είναι η αναζήτησή μου για την πρώτη αλήθεια των πραγμάτων; Συνειδητοποιώ ότι κάνω μια εισαγωγή στη φιλοσοφία με τον πιο απαράδεκτο τρόπο, και το χειρότερο είναι πως όλη η Ελλάδα το κάνει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Αυτό μας επαναφέρει στο τεράστιο ζήτημα του συστήματος, και στο πόσο λανθασμένα προτείνει τη διδασκαλία ορισμένων πραγμάτων. Δεν είμαι από αυτούς που κατηγορούν το σύστημα, όμως. Ποτέ δεν μοίραζα τις ευθύνες μου δεξιά κι αριστερά, και ούτε αυτό θα κάνω τώρα.

            Αρκετό καιρό πριν είχα μια συζήτηση με μία κοπέλα. Το θέμα πήγε στον Παπαδόπουλο (τον συνταγματάρχη που έκανε το πραξικόπημα και κατέλαβε την εξουσία το 1967). Επίσης, πολλοί θα αναρωτηθείτε για ποιον ακριβώς λόγο συζητάω για την επταετία με κοπέλες, αλλά αυτό δεν θα το αναλύσω τώρα. Δε θέλω σχόλια. Αμάν πια. Το ζήτημα είναι ότι η κοπέλα δεν ήξερε ποιος είναι ο Παπαδόπουλος. Δεν είχε ιδέα τι έγινε το 1967. Μου φάνηκε κάπως περίεργο, και σε μια άλλη συζήτηση που είχα ανέφερα το εν λόγω περιστατικό, δηλαδή ότι η κοπέλα δεν ήξερε τι έγινε το ’67, και η απάντηση που πήρα ήταν: «Ε, δε φταίει αυτή. Το σύστημα φταίει που δε της το δίδαξε.»

            Έχω να πω πως στη σχολική μου πορεία κανείς δεν ήρθε να μου πει «Μάθε λοιπόν για τον Παπαδόπουλο, για την επταετία και για το τι έγινε στη Χούντα.» Δεν περίμενα να έρθει κανένας για να μου το επιβάλει, έψαξα μόνος μου τα πράγματα. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για το συγκεκριμένο. Η αλήθεια είναι πως το σχολείο δίνει ένα απλό έναυσμα για τη γνώση. Κανείς δε θα έπρεπε να είναι πάνω από το κεφάλι μας και να μας υποχρεώνει να μάθουμε. Τα πράγματα τα κάνουμε μόνοι μας, και όταν δε τα κάνουμε ή όταν δεν πάνε όπως θα θέλαμε πάντα βρίσκουμε τρόπους να αποποιηθούμε των ευθυνών μας. Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι όταν κάποιος δε ξέρει τι είναι κάτι, και διαθέτει όλα τα μέσα για να το διαβάσει και να το κατανοήσει, τότε φταίει ο ίδιος. Κανένα σύστημα και κανένας καθηγητής δεν ευθύνεται για τη δική μας τεμπελιά και τη δική μας άγνοια.

            Το σύστημα στην Ελλάδα είναι κατά την διαδεδομένη άποψη άχαρο και αναποτελεσματικό. Το αστείο είναι ότι όταν γίνεται μια προσπάθεια να αλλάξει υπάρχει άμεση γκρίνια, γιατί κανείς δε θέλει να ρισκάρει για το καλύτερο. Προτιμούμε να μείνουμε στο χάος παρά να ρισκάρουμε για τον παράδεισο, γιατί ενδεχομένως το χάος έχουμε συνηθίσει. Όταν ήμουν πρώτη λυκείου, τα αρχαία γενικής παιδείας άλλαξαν τρόπο διδασκαλίας. Το μάθημα έγινε περισσότερο διαδραστικό, και δεν εκπαιδευτήκαμε όσο έπρεπε στη μετάφραση κειμένου. Στη δευτέρα λυκείου περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη τους θεωρητικούς, στην πρώτη γνωριμία με το άγνωστο κείμενο. Η προσπάθεια για το καλύτερο είχε τη γκρίνια ως αντίδραση.

            Ο ιδεατός τρόπος διδασκαλίας θεωρείται από πολλούς μια μορφή Πλατωνικών διαλόγων εν ώρα μαθήματος. Γνώση μέσα από τη συζήτηση, εξαγωγή συμπεράσματος από τον ίδιο τον μαθητή. Ο καθηγητής δίνει το έναυσμα, την αφορμή. Εγώ ρωτώ αν είμαστε έτοιμοι για τέτοια διδασκαλία.  Είμαστε τάχα έτοιμοι για τον εκπαιδευτικό παράδεισο, όταν έχουμε ασκηθεί στην εκπαιδευτική κόλαση; Το Ελληνικό σύστημα μπορεί όντως να είναι αναποτελεσματικό. Όμως έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα σε εμάς τους ίδιους, γιατί παρέχει μια ασφάλεια: θα μάθω φιλοσοφία απ’ έξω. Θα μάθω έναν τρόπο ανάπτυξης και θα αναπτύξω έτσι τον πρόλογο. Θα μάθω το βιβλίο απ’ έξω και θα γράψω ιστορία 20. Πώς γίνεται να περιμένουμε τη γνώση χωρίς τη δική μας κρίση; Πώς γίνεται μέσω της αποστήθισης χωρίς κριτική σκέψη να πιστεύουμε ότι έχουμε αγγίξει έστω και στο ελάχιστο τους προβληματισμούς που έθεταν όλα αυτά τα μεγάλα κεφάλια; Είναι ένα παιχνίδι αντιφάσεων και κολοσσιαίων ειρωνειών μεταξύ ημών και του συστήματος, καθώς και ο μαθητής που έχει γράψει 20 ακόμα ξέρει ότι το 20 δεν αντιπροσωπεύει τη γνώση, αλλά περισσότερο την απόγνωση.

            Και ξαναλέω ότι δεν κράζω το σύστημα. Μάλλον κράζω εμένα τον ίδιο, γιατί αν και πιστεύω πως είναι ένα αρκετά μεγάλο παραμύθι, είμαι μέρος του και το τρέφω καθημερινά. Γιατί έχω μπει στον χορό και θα χορέψω. Και είναι χρέος μου να το κάνω όσο καλύτερα μπορώ, ακόμα και με τα πεπαλαιωμένα εφόδια του συστήματος. Ένα γνωμικό λέει πως «όταν ένα άγαλμα δείχνει τον ουρανό, ο χαζός κοιτά το δάχτυλο». Για μένα, αυτό που κάνει το ελληνικό σύστημα είναι να χτίζει μια προκάτ κατασκευή, μια τέντα από πάνω από εμάς και από το άγαλμα. Το κάνει για να είμαστε στη σκιά, για να μη ζεσταθούμε βρε αδερφέ. Αλλά μας κρύβει τον ουρανό, δηλαδή τον τελικό μας στόχο. Εμείς αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να βγούμε κάτω από την τέντα για να αντικρύσουμε τον ουρανό. Εμείς κοιτάμε την ψευδοροφή, τάχα σαστισμένοι από το υπέροχο ταξίδι γνώσεων που μας προσέφερε. Αλλά κανείς μας δε σκέφτεται ότι πίσω από κάθε τοίχο και πίσω από κάθε ταβάνι υπάρχει και το μεγαλύτερο πλαίσιο, το οποίο αγνοούμε αριστοτεχνικά. Να κι ένα καλό του συστήματος όμως. Για να δεις τον ουρανό, πρέπει πρώτα να δεις πολλές ψευδοροφές. Και όταν τελικά τον αντικρίσεις μπορείς να τον εκτιμήσεις.

            Το σύστημα μας βάζει ηθελημένα να υπερπηδάμε πολλά εμπόδια για να φτάσουμε σε λάθος τέρμα. Εγώ δε μπορώ να κρίνω αν είναι σωστό κι αν είναι λάθος αυτό, μπορώ μόνο να πω ότι δεν είναι δουλειά μου, δεν είναι δουλειά μας να το κρίνουμε. Έχω σιχαθεί να βλέπω άτομα να κατηγορούν το σύστημα επειδή δε τους βολεύει, ή επειδή εκ των πραγμάτων είναι λιγουλάκι απάνθρωπο. Όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα, πρέπει να ξεριζώσουμε από μέσα μας τη ρημάδα νοοτροπία που μας κάνει να επιρρίπτουμε από δω κι από κει τις ευθύνες μας, και να αρχίζουμε να τις επωμιζόμαστε. Βγες κάτω από την ψευδοροφή, και μην την κοιτάς τάχα μαγεμένος. Θέλει προσπάθεια να βγούμε από το χάος. Γιατί και το χάος εμείς το φτιάχνουμε. Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους, ξέρετε.

            Για να φτιάξουμε τον εκπαιδευτικό παράδεισο πρέπει να βρούμε μέσα μας τον παράδεισο πρώτα. Και ρωτάω εγώ ποιος το κάνει στις μέρες μας; Ποιος αλλάζει τα πράγματα, αφού κι έτσι θα τη βγάλουμε; Αντί λοιπόν να κράζουμε όλοι μαζί το σύστημα, μπορούμε να το αξιοποιήσουμε στο έπακρο. Το σύστημα μας δίνει μια κουτσή αφορμή. Κουτσή, στραβή, είναι αφορμή.

            «Την άνοιξη αν δε τη βρεις τη φτιάχνεις», είπε ο μεγάλος Ελύτης. Εκτός από του να μάθουμε τη φράση απ’ έξω, μπορούμε να την επεξεργαστούμε και λίγο.

του Βασίλη Σερβετά

Ε... ΕΤΥΧΕ

Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, έτσι δεν λένε; Κι όμως, αναγκάζομαι να αφήσω το σπίτι μου χωρίς να υπάρχει λόγος. Αναγκάζομαι να μείνω χωρίς πατέρα χωρίς λόγο. Αναγκάζομαι να προσφέρω ψυχολογική υποστήριξη σε μια καταθλιπτική μητέρα χωρίς λόγο. Ίσως τελικά τίποτα δεν συμβαίνει για κάποιο λόγο. Τίποτα.

Τι είναι η ζωή; Ένα παιχνίδι είναι. Κι εμείς όλοι πιόνια της. Το ζάρι διατάζει. Το ζάρι καθορίζει. Το ζάρι δείχνει το δρόμο. Κι εσύ απλά κινείσαι. Όχι εκεί που θέλεις αλλά εκεί που σε οδηγούν οι καταστάσεις. Εκεί που σε οδηγεί το ζάρι. Νομίζεις ότι κάνεις επιλογές. Νομίζεις ότι εσύ διαλέγεις τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφεσαι, τη μουσική που ακούς, τις ταινίες που βλέπεις, τα βιβλία που διαβάζεις. Όχι. Η αλήθεια είναι ότι δεν διαλέγεις τίποτα. Αν η ζαριά ήταν διαφορετική θα βρισκόσουν αλλού, με μια άλλη οικογένεια. Θα ήσουν κάποιος άλλος. Τα διάφορα ερεθίσματα σε συνδυασμό με τα γενετικά χαρακτηριστικά διαμορφώνουν το χαρακτήρα σου. Θα μπορούσες να είσαι κάποιος άλλος, διαφορετικός και ίδιος  την ίδια στιγμή. Και όχι επειδή το επέλεξες. Επειδή έτυχε.

 Ο άνθρωπος είναι ένα πιόνι, ένα τίποτα. Είναι μία συσσώρευση πληροφοριών, ερεθισμάτων, καταστάσεων, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Τα αποθυμημένα του ενός γίνονται όνειρα του άλλου. Νομίζεις ότι θα κάνεις τη διαφορά. Νομίζεις ότι θα κατακτήσεις τον κόσμο, θα σώσεις τον κόσμο. Νομίζεις ότι είσαι ο καλύτερος ή ο χειρότερος άνθρωπος. Νομίζεις ότι είσαι διαφορετικός, ότι με τις πράξεις σου θα κερδίσεις την ευτυχία. Πιστεύεις ότι θα το καταφέρεις, ναι, το πιστεύεις. Και στην πορεία πιστεύεις ότι θα κάνεις τη διαφορά. Γιατί αυτό κάνει το τίποτα. Το τίποτα ελπίζει να γίνει κάτι. Δίνει και τη ζωή του για να γίνει κάτι. Μα στο τέλος συνεχίζει να είναι ένα τίποτα.

Σε τι διαφέρει ο άνθρωπος από τα ζώα; Μπορεί να σκέφτεται. Αυτή είναι η διαφορά. Έχει συνείδηση, έχει λογική. Έτσι τουλάχιστον λένε όλοι.  Έτσι τουλάχιστον μας έχουν μάθει. Τα λιοντάρια για να επιβιώσουν ζουν σε αγέλες. Οι αρκούδες για να επιβιώσουν πέφτουν σε χειμερία νάρκη. Οι άνθρωποι για να επιβιώσουν σκέφτονται. Επομένως η λογική δεν είναι το θαύμα της φύσης, δεν κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει. Αντιθέτως αποδεικνύει ότι και αυτός ανήκει στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο των πλασμάτων που ζουν και επιβιώνουν με κάποιον τρόπο. Η συνείδηση είναι απλά ένα εργαλείο. Ένα χρήσιμο εργαλείο επιβίωσης που δε διαφέρει από την οξυμένη όσφρηση ή ακοή.

Γιατί, γιατί, γιατί; Η πιο διαδεδομένη ερώτηση. Μια ερώτηση που οδήγησε στη δημιουργία πολιτισμού, στη δημιουργία των μεγαλύτερων επιτευγμάτων που κατακτήθηκαν ποτέ. Αυτή η ερώτηση ευθύνεται για την εξέλιξη του ανθρώπου. Έτσι λένε όλοι. Έτσι μας έμαθαν τουλάχιστον. Κι όμως, ο άνθρωπος εξελίσσεται όπως κάθε πλάσμα. Μάχεται, κατασκευάζει, ζευγαρώνει, επιβιώνει. Στην πορεία προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα που ο ίδιος δημιουργεί με όλα τα μέσα που υπάρχουν, με τη φιλοσοφία, την πολιτική, την επιστήμη. Και αυτό το ονομάζει παιδεία. Την προσπάθεια να βελτιωθεί για να επιβιώνει την ονομάζει παιδεία. Έχει  το συνήθειο να βάζει ταμπέλες στα πράγματα. Και όσο περνάν τα χρόνια προσπαθεί να βάλει ταμπέλες σε όσα περισσότερα πράγματα, έννοιες, καταστάσεις βρίσκει. Και όταν νομίζει ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο για να ανακαλύψει και να του δώσει ένα όνομα δημιουργεί τα δικά του καινούρια πράγματα μόνο και μόνο για να βάλει περισσότερες ταμπέλες. Επειδή με τις ταμπέλες αυτές δίνει απαντήσεις στα γιατί του. Και δίνοντας απαντήσεις στα γιατί του νιώθει ότι γίνεται κάτι. Νιώθει ότι κάνει τη διαφορά. Νιώθει ότι δεν είναι ένα τίποτα.

Με την αγάπη ολοκληρώνεται ο άνθρωπος. Με την αγάπη για την οικογένειά του, για τους φίλους του, για το ταίρι του, για ένα άθλημα, για το τραγούδι, για το χορό, για την εξουσία, για τα λεφτά. Με την αγάπη βρίσκει την ευτυχία. Με την αγάπη μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Έτσι λένε όλοι. Έτσι μας έμαθαν. Έτσι λες κι εσύ. Η αγάπη βρίσκεται πάνω από όλα. Έχει μεγαλύτερη αξία από την ανάγκη εύρεσης απαντήσεων. Ναι, αυτό ισχύει απόλυτα. Βλέπεις, η αγάπη είναι αυτή που κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει ότι πραγματικά είναι κάτι διαφορετικό. Τα επιτεύγματα, ο πολιτισμός, η επιστήμη του δείχνουν ότι είναι κάτι αλλά η αγάπη είναι αυτή που σε κάνει να νιώθεις μοναδικός, να νιώθεις γεμάτος. Η αγάπη σε κάνει να προσπαθείς να βελτιωθείς και να βελτιώσεις τους γύρω σου. Αυτό το αίσθημα της έντονης έλξης σε συνδυασμό με ένα αίσθημα αυταπάρνησης είναι το κλειδί της ανθρώπινης επιβίωσης και εξέλιξης. Τα ζώα έχουν το ένστικτο για να λειτουργήσουν, να επιλέξουν, να επιβιώσουν. Ο άνθρωπος έχει την αγάπη για να λειτουργήσει, να επιλέξει, να επιβιώσει. Η αγάπη  τον ωθεί στη βελτίωση και έτσι στην επιβίωση του είδους.

Η ύπαρξη είναι κάτι το τυχαίο. Ο άνθρωπος παλεύει όλη του τη ζωή προσπαθώντας να αποδείξει το αντίθετο. Αυτή του η πάλη παίζει καθοριστικό ρόλο στην επιβίωσή του. Μόνο που ο ίδιος δεν το κατανοεί αυτό. Δεν μπορεί να το αποδεχτεί. Ευτυχώς που δεν μπορεί να το αποδεχτεί. Αν πραγματικά μέσα σου πίστευες ότι ήσουν ένα τίποτα θα συνέχιζες να ζεις; Σκέψου το.

Ζω σημαίνει γελάω, ερωτεύομαι, αγαπώ, προσπαθώ, παλεύω, αγωνίζομαι, πονάω. Άλλοι είναι τυχεροί και άλλοι λιγότερο τυχεροί. Ζεις με αυτά που έχεις και κάνεις ότι είναι καλύτερο. Επιλέγεις, δημιουργείς, επιδιώκεις, καταφέρνεις, κάνοντας τη διαφορά. Κι όμως, όλο αυτό είναι μία ψευδαίσθηση.  Όλοι ζούμε με αυτή τη ψευδαίσθηση. Ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα που νομίζει ότι είναι κάτι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Απλά αυτές είναι οι συνθήκες. Υπάρχεις επειδή απλά υπάρχεις, χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος.  Εσύ ζεις επειδή έτυχε. Και η ζωή σου θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τα ερεθίσματα που δέχεσαι και τα ερεθίσματα που δέχονται οι γύρω σου. Και ακόμα κι αν ξέρεις ότι αυτή είναι η αλήθεια θα συνεχίζεις να κάνεις αυτό που ξέρεις καλύτερα. Θα συνεχίζεις να γελάς, να ερωτεύεσαι, να αγαπάς, να προσπαθείς, να παλεύεις, να αγωνίζεσαι, να πονάς, να ψάχνεις απαντήσεις στα γιατί σου. Άλλωστε άνθρωπος  είσαι, αυτό ακριβώς προορίζεσαι να κάνεις. Αναρωτιέσαι γιατί προορίζεσαι να κάνεις αυτό; Ε… έτυχε. –

της Μαρίας Γκροζντάνοβα

ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ

   Αισθάνομαι τυχερός που οι απόψεις μου, σχετικές με το θέμα της «επιστήμης» της αστρολογίας, μπορούν να κοινοποιηθούν μέσω της σχολικής εφημερίδας. Αφορμή για την σύνταξη του άρθρου στάθηκε μια πρόσφατη εμπειρία σχετική με το θέμα η οποία εξέγειρε τους προβληματισμούς και μου θύμισε συζητήσεις επί τούτου, αλλά και μια συμμαθήτριά μου που πέρσι όταν την πληροφόρησα πως ως μάθημα επιλογής δήλωσα την Αστρονομία, μου απάντησε με έκπληξη «μα εσύ δεν τα πιστεύεις αυτά!», προφανώς επειδή δεν έβρισκε καμία διαφορά ανάμεσα στην συγκεκριμένη επιστήμη και την Αστρολογία.
   Με τον όρο Αστρολογία λοιπόν (και όχι ΑστροΝοΜία, επαναλαμβάνω) ονομάζουμε το σύνολο των παραδόσεων και συστημάτων, τα οποία ισχυρίζονται πως η φαινόμενη θέση διαφόρων ουρανίων σωμάτων σχετίζεται και επηρεάζει τη ζωή του ανθρώπου, με τρόπο άγνωστο στην σημερινή επιστήμη και λογική της Αιτιοκρατίας. Οι παραδόσεις αυτές λοιπόν απορρίπτουν τις αρχές του Ρασιοναλισμού (Ορθολογισμού), δηλαδή δεν αποδέχονται ως γνώμονα και αφετηρία της γνώσης την λογική σκέψη, ούτε στηρίζουν τις απόψεις τους σε αποδείξεις ή τεκμήρια όπως επιδεικνύουν οι αντίστοιχες αρχές του Ντετερμινισμού. Ωστόσο αυτό που προβληματίζει είναι ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας παρά την πρόοδο της επιστήμης, της ανθρώπινης διανόησης και σκέψης συνεχίζει να διαβάζει πιστά τις σελίδες Αστρολογίας στα περιοδικά, παρακολουθεί τον ωροσκόπο του και πιστεύει χωρίς ενδοιασμούς ότι «επειδή ο Κρόνος θα κινείται σε ορθή πορεία στον Σκορπιό και ο Ερμής θα είναι ανάδρομος, θα του επιβάλλουν νέες ισορροπίες στην προσωπική του ζωή».  Είναι σημαντικό λοιπόν να ερευνήσουμε τους λόγους για τους οποίους πρέπει να είμαστε δύσπιστοι στις προβλέψεις επιτηδείων και να μας προβληματίσει το γεγονός ότι μια σημαντική μερίδα πληθυσμού στηρίζει την ζωή της σε αυτές.
   Ας ξεκινήσω από την παντελή έλλειψη αποδείξεων, τρίζουν τα κόκαλα του Descarte. Το ανθρώπινο είδος έχει κάνει μια αλματώδη πρόοδο στον χώρο της επιστήμης, έχουμε φωτογραφήσει την ακτινοβολία που έχει αφήσει πίσω του το Big Bang και προσπαθούμε να ξεκλειδώσουμε ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της φύσης, την γέννηση του σύμπαντος (και τα καταφέρνουμε επιτυχώς προς το παρόν – βλέπε Μποζόνιο του Higgs). Έχουμε στείλει ανθρώπους -και στοχεύουμε τις έρευνές μας στην προσπάθεια να μετοικίσουμε- σε ξένα ουράνια σώματα. Γίνεται λοιπόν να μην γνωρίζουμε, πως αυτά αλληλεπιδρούν με εμάς και με ποιόν τρόπο επηρεάζουν τον χαρακτήρα μας; Το μόνιμο επιχείρημα που επικαλούνται οι αστρολόγοι και οι υποστηρικτές τους είναι η επιτυχία στις προβλέψεις. Στο παραπάνω έδωσε μια πολύ καλή απάντηση με ένα πείραμά του το 1948 ο ψυχολόγος Bertram R. Forer και το αναπαρήγαγε με μεγάλη επιτυχία αργότερα ο σκεπτικιστής James Randi. Ο κύριος Forer, έδωσε σε ένα πλήθος φοιτητών του μια ανάλυση της προσωπικότητάς του καθενός και τους ζητούσε να βαθμολογήσουν με άριστα το 5, κατά πόσο η περιγραφή που τους δόθηκε ταίριαζε με τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Ο καθηγητής χωρίς να γνωρίζει κανέναν κατάφερε να αποσπάσει στις βαθμολογίες έναν μέσο όρο της τάξης του 4,26 που σημαίνει ότι πέτυχε με ακρίβεια τους χαρακτήρες της πλειοψηφίας του δείγματος. Το εντυπωσιακό είναι ότι η περιγραφή που έδωσε σε όλους ήταν το ίδιο απόσπασμα το οποίο είχε πάρει από περιοδικό αστρολογίας. Το απόσπασμα, όπως και κάθε στήλη αστρολογίας στον σύγχρονο τύπο ήταν γεμάτο ασάφειες στην διατύπωση και διφορούμενες περιγραφές (πχ. «Όταν ήσουν μικρός έζησες μια τραυματική εμπειρία» - όλοι έχουμε ζήσει μια τραυματική εμπειρία). Τα χαρακτηριστικά δεν είναι μόνο αυτά, οι προβλέψεις δεν είναι ποτέ αρνητικές αλλά πάντα ενθαρρυντικές, συνδυάζουν στοιχεία από αρχαίες έννοιες και σύγχρονα επιστημονικά στοιχεία ώστε δίνουν την εντύπωση ενός επιστημονικοφανούς λόγου και συνήθως το λεξιλόγιο κουράζει τον αναγνώστη, ώστε όσο περισσότερα διαβάζει, τόσο λιγότερα να θυμάται. Σας παραπέμπω να «googlαρετε» το πείραμα του καθηγητή φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Shawn Carlson ο οποίος εξέθεσε τριάντα διάσημους αστρολόγους των ΗΠΑ, αποδεικνύοντας ότι οι προβλέψεις τους με βάση τα «αστρολογικά τους δεδομένα» ήταν χειρότερες από αυτές που θα έκαναν αν είχαν ως γνώμονα την τύχη.
   Η αστρολογία είναι μια μακραίωνη παράδοση η οποία αναπτύχθηκε τα χρόνια κατά τα οποία η γνώσεις του ανθρώπου για το σύμπαν ήταν ελάχιστες. Πλέον γνωρίζουμε πως η γη είναι ένα ουράνιο σώμα που περιφέρεται γύρω από τον ήλιο (γνώσεις δημοτικού), πράγμα που δεν φαίνεται να κατανοούν οι αστρολόγοι, καθώς έχουν αλλάξει ελάχιστα τα δεδομένα τους από αυτά του 16^ο αιώνα. Μέτα λύπης ανακοινώνω στους λάτρεις της αστρολογίας, πως οι προβλέψεις της Μύριαμ, θα υπήρχε περίπτωση να ήταν σωστές μόνο αν η γη ήταν το κέντρο του σύμπαντος και όλα τα ουράνια σώματα περιφέρονται γύρω της (αν δηλαδή ίσχυε το Πτολεμαϊκό - γεωκεντρικό σύστημα). Επίσης η μεγαλόμισθη επαγγελματίας αστρολόγος Άση Μπήλιου δεν έλαβε υπόψη της το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημερινών που έχει ως αποτέλεσμα κάθε 2150 χρόνια η εαρινή ισημερία να συμβαίνει σε διαφορετικό αστερισμό. Ψιλά γράμματα. Για να μην μακρηγορώ, αν είστε Κριός, καλύτερα διαβάστε την στήλη του Ιχθύ, γιατί λόγω της μετατόπισης του άξονα της γης, μάλλον αυτό είναι το «πραγματικό» σας ζώδιο.
   Αυτά ήταν λίγα από τα εκατοντάδες αποδεικτικά στοιχεία που μπόρεσα να βρω κατά της απάτης που ονομάζουμε αστρολογία. Ωστόσο αυτά τα επιχειρήματα είναι λίγα και η απάντηση πάντα γνωστή: «Μα εμένα ότι λέει το ζώδιο μου βγαίνει!». Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, έχει την ικανότητα να θυμάται ασυνείδητα γεγονότα που θέλει, και να διαγράφει άλλα που δεν του χρειάζονται. Θυμηθείτε τον νόμο του ψωμιού: όποτε σου πέσει κάτω φέτα αλειμμένη με βούτυρο θα πέσει από τη μεριά με το βούτυρο! Λάθος, οι πιθανότητες να πέσει η φέτα από την αλειμμένη πλευρά ή την άλλη, είναι μοιρασμένες, απλά εμείς θυμόμαστε μόνο τις φορές που το βούτυρο μας λέρωσε, τις υπόλοιπες ο εγκέφαλος μας τις διέγραψε, ως άχρηστες πληροφορίες. Με την ίδια λογική θυμόμαστε μόνο τις φορές που η αστρολογική στήλη έκανε μια σωστή πρόβλεψη και τις εκατοντάδες φορές που έπεσε έξω, τις ξεχάσαμε, ασυνείδητα.
   Η πίστη στις ζωδιακές προβλέψεις δεν είναι χαρακτηριστικό ανθρώπων χαμηλής νοημοσύνης (ο Ronald Reagan και ο Winston Churchill ήταν λάτρεις της αστρολογίας), είναι χαρακτηριστικό αδυναμίας του χαρακτήρα και της έλλειψης κριτικής σκέψης. Η πίστη αυτή ενισχύεται επίσης από την γοητεία του μυστικισμού που προσφέρουν αυτές, την συνειδητή τροποποίηση της πραγματικότητας ώστε να προσαρμόζεται στις προσδοκίες μας, την έμφυτη τάση του ανθρώπου να μάθει το μέλλον του, την εξοικείωση μας με αυτές λόγω της υπερβολικής προβολής τους στα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης, την απενοχοποίηση που προσφέρουν και την ανακούφιση καθώς κάνουν τον άνθρωπο να πιστέψει πως «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» και τέλος όπως με πολύ σοφία εξήγησε ο φυσικός Carl Sagan, ικανοποιούν την ματαιοδοξία του ανθρώπου ότι είναι κάτι σημαντικό στο αχανές σύμπαν που τον τελευταίο αιώνα έχουμε γνωρίσει, και δίνει την ψευδαίσθηση ότι η ανθρώπινη ζωή έχει αξία.
   Η πίστη σε παντός είδους δεισιδαιμονίες, στερεί από τον άνθρωπο την ελευθερία και τον καθιστά υποχείριο των επιτήδειων. Εξοργίζει το γεγονός ότι ενώ οι Αστρολογικές προβλέψεις κάνουν την εμφάνισή τους σε καθημερινή βάση στα ΜΜΕ, οι αντίστοιχες επιστημονικές στήλες έχουν την τιμητική τους μια φορά τον μήνα. Τέλος, όσον αφορά την χώρα μας, οι τραπεζικοί λογαριασμοί των μελλοντολόγων (αστρολόγοι, μέντιουμ, χαρτορίχτρες κ.α.) πλησιάζουν ποσά όμοια με αυτά του δημόσιου χρέους, την στιγμή που καθηγητές και επιστήμονες απολαμβάνουν τους «πλουσιοπάροχους» μισθούς του δημοσίου. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, πως είναι δυνατόν στην εποχή της γνώσης, της πληροφόρησης και της τεχνολογίας, μερίδες πληθυσμού να παραπλανούνται με τόσο μεγάλη επιτυχία.

του Σπύρου Κασάπη

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13

                 Ευελπιστώ ότι το παρόν τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας κυκλοφόρησε την Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013. Παρασκευή και 13 λοιπόν. Ελπίζω μόνο να κυκλοφορήσει όντως τότε το τεύχος, γιατί το κείμενο αλλιώς δεν έχει σκοπό. Απλώς θέλησα να εξετάσω τι ακριβώς γίνεται, ή τέλος πάντων τι ακριβώς έχει γίνει, και έχει δώσει τροφή σε όλους τους δεισιδαίμονες να συντάξουν θεωρίες για την αποφράδα Παρασκευή και 13.

                 Δεν κάνω τον κόπο να μπω καν στα σάιτ που μιλάνε οι συνομωσιολόγοι, και αναφέρουν απίστευτα γεγονότα που έχουν συμβεί τυχαία όλα Παρασκευή και 13. Δεν είναι τυχαίο, όποτε πέφτει Παρασκευή και 13 ευθυγραμμίζονται όλοι οι πλανήτες του γαλαξία, η στάθμη του Ατλαντικού ωκεανού κατεβαίνει 3 εκατοστά και είναι η μόνη μέρα που δεν κάνει πορεία το ΠΑΜΕ. Όμως, μιλώντας πλέον σοβαρά, στις αγγλοσαξονικές χώρες, στις ισπανόφωνες χώρες και στην Γερμανία, ακόμα και σήμερα εν έτει 2013 ορισμένα κτίρια δεν έχουν 13^ο όροφο, και ο αριθμός 13 δεν υπάρχει σε ορισμένους δρόμους. Προκατάληψη, ή διαχρονικός χαβαλές;

Γιατί Παρασκευή, και γιατί 13; Αναφέρω τις πλέον διαδεδομένες «θεωρίες»: ο Ιούδας ήταν ο 13^ος μαθητής του Χριστού, και συγχρόνως ο 13^ος καλεσμένος στον μυστικό δείπνο. Ο Χριστός σταυρώθηκε ημέρα Παρασκευή. Για τους Μουσουλμάνους, η Παρασκευή θεωρείται κακορίζικη καθώς ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό ημέρα Παρασκευή, και η βιβλική πλημμύρα έγινε ημέρα Παρασκευή. Στη συνέχεια, η έκδοση διατάγματος από τον Πάπα, την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 1307 για την θανάτωση των Ναϊτών ιπποτών συνέβαλε στην διαμόρφωση κακών αντιλήψεων για την εν λόγω ημέρα. Πάμπολλες ακόμα ιστορίες, όπως η αποστολή Apollon 13, που εκτοξεύτηκε στις 13:13.. Μετά από την παρουσία προβλημάτων η αποστολή διακόπηκε στις 13 Απριλίου.. Επίσης, η Παρασκευή ήταν η μέρα εκτέλεσης κρατουμένων στην αρχαία Ρώμη. Και το τελευταίο: υπάρχει η αντίληψη πως όσα ονόματα έχουν 13 γράμματα έχουν την τύχη του διαβόλου (Jack the Ripper, Charles Manson, κτλ.). Τι μπορεί να κατεβάσει το ανθρώπινο μυαλό, όταν θέλει και μόνο.

                Το ζήτημα είναι πως αυτή η Παρασκευή, όλες αυτές οι Παρασκευές και γενικότερα πολλές αντίστοιχες αντιλήψεις των ανθρώπων προέρχονται από αβάσιμες θεωρίες και ουσιαστικά αποτελούν ένα διαχρονικό παιχνιδάκι. Οι άνθρωποι θέλουν να ασχολούνται με κάτι. Θέλουν να παίζουν το ρεαλιστικό παιχνίδι της αποφράδας μέρας που όλοι θα προσέχουν που πατάνε, δε θα περνάνε κάτω από σκάλες και θα προσέχουν για τύπους με μάσκες χόκει και αλυσοπρίονα (βλέπε ταινία: Παρασκευή και 13. Κατά προτίμηση το original και όχι τα 27 sequel). Όλα μια ιδέα είναι, βαθιά ριζωμένη στο κεφάλι μας. Ούτως ή άλλως, και η προκατάληψη ένα χόμπι δεν είναι;

του Βασίλη Σερβετά

ΚΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ..

    Πλησιάζει μια εποχή που όλα την προσμονούν εναγωνίως. Πλησιάζει μια εποχή που η πειθαρχία, η σύνεση και ο καθωσπρεπισμός δίνουν τη θέση τους στην οκνηρία, στην τεμπελιά, στο «αραλίκι». Και ναι, αυτή η εποχή είναι το καλοκαίρι. Μια εποχή ζεστή, ανέμελη, γεμάτη χαμόγελα. Μια εποχή που χτίζει στιγμές, γεμίζει αποθέματα στην ψυχή μας για να’χουμε να θυμόμαστε τις βασανιστικές κρύες νύχτες του χειμώνα, που χάνουμε το δρόμο και σκεφτόμαστε πως όλα γύρω δεν έχουν πια νόημα. Όλοι έχουν ζήσει κάτι στιγμές σε παραλίες, σε μέρη υπέροχα και απερίγραπτα ξεχασμένα από τον κόσμο. Μπροστά στη φωτιά της παραλίας τα μεσάνυχτα όλοι βρίσκουν και χάνουν τον εαυτό τους. Κάτι τέτοιες καλοκαιρινές ιστορίες, ανάμεσα σε παρέες, ζευγάρια και φίλους που’ναι μυστικές είναι οι καλύτερες. Οι καλύτερες ιστορίες, λένε, είναι αυτές που δε θα διηγηθεί ποτέ κανείς..

    Υπάρχει κι άλλο ένα στοιχείο στο καλοκαίρι. Ένα στοιχείο που το κάνει μεμιάς να χάσει τη μαγεία του. Το στοιχείο του αποχωρισμού. Όλα φαντάζουν πιο κοντά το καλοκαίρι. Η απόσταση από τη μία δε λέει πολλά, γι’αυτό κι ο καθένας παίρνει το δρόμο του, ξεμακραίνει από όλους και όλα και χάνεται μέσα στην καλοκαιρινή μαγεία, κάπου πίσω απ’τον κόσμο. Απ’την άλλη όμως, η απόσταση λέει τα πάντα, είναι τα πάντα, γιατί όλα τα μακραίνει και όλα τα μικραίνει. Πόσο τρελός θα ακουγόμουνα αν έλεγα ότι το καλοκαίρι εμένα με τρομάζει; Πιθανώς πάρα πολύ. Όμως, εμένα η απόσταση είναι ένα πράγμα που μ’αδειάζει. Το μαγικότερο μέρος σ’όλον τον πλανήτη, η ομορφότερη γωνιά ολόκληρης της γης είναι ένα τίποτα αν κάθεσαι εκεί μόνος σου χωρίς τη συντροφιά που θέλεις. Η πιο ωραία παραλία, το πιο όμορφο φεγγάρι κι η πιο ωραία φωτιά σβήνουν ξαφνικά στην άβυσσο της μοναξιάς. Κι εσύ κάθεσαι εκεί μόνος σου, να αγναντεύεις το πέλαγος.

   Πολλά πράγματα μας κάνουν να μακραίνουμε αναμεταξύ μας. Υποχρεώσεις, δουλειές, λεφτά και χίλιοι άλλοι λόγοι. Οι χίλιες δουλειές και οι χιλιάδες λόγοι που μας απομακρύνουν κάπου στην πορεία θα μας καταστρέψουν κι όλας. Γιατί επιτρέπουμε σε πράγματα που στην τελική μας τρώνε να μας καβαλήσουν, να μας ζέσουν με χαλινάρια και να μας οδηγήσουν μακριά από κει που θέλουμε να είμαστε; Γιατί οι υποχρεώσεις μας ορθώνονται μπροστά σε κάθε παραλία σαν τοίχος, και δεν μπορούμε να τις προσπεράσουμε; Το διαταύθα είναι πως κάθε ένας από μας έχει ξεχάσει ένα κομμάτι του κάπου σε μια ξεχασμένη παραλία. Κι ο μόνος λόγος που δε πάει να το ανακτήσει είναι επειδή θέλει παρέα..

     Υπάρχουν άτομα τα οποία θέλουμε να βλέπουμε πάντα. Κι αν όχι πάντα, μια στο τόσο ρε παιδιά. Άτομα που αγαπάμε κι αγαπάνε πίσω, άτομα τα οποία δίνουν νόημα σε κάθε μας μιζέρια και σε κάθε καλοκαίρι. Είναι και θέμα εγωισμού ως κάποιο βαθμό: βλέπεις γύρω σου τον κόσμο να γιορτάζει, κι εσύ ξέρεις καλά οτί χωρίς αυτό που θες γιορτή καμια δε γίνεται. Είναι δύσκολο να παραδεχτεί κάποιος ότι δε περνάει καλά την εποχή που φτιάχτηκε για καλοπέραση. Δύσκολο μα τόσο πια πραγματικό, που φτάνει σε σημείο να σε τρομάζει. Κι αν έχεις κάτι στο μυαλό σου, μακριά απ’το οποίο δεν τη βγάζεις, τότε κυνήγησε το. Μη τ’αφήσεις να φύγει. Και δε μιλάω για το άλλο σου μισό, για την αγάπη της ζωής σου κι όλα αυτά τα μελιστάλαχτα. Μιλάω για τους γονείς σου, που δε τους βλέπεις πια, μιλώ για τους κολλητούς σου απ’τους οποίους μακραίνεις για όλους αυτούς τους λόγους. Μιλάω για φίλους με τους οποίους έχετε ξεχάσει μαζί όλο το είναι σας κάπου κι αυτό μένει εκεί και περιμένει αιώνια εσάς να το μαζέψετε. Πίστεψέ με, εκεί θα μείνει, και θα σε περιμένει. Αλλά μην περιμένεις άλλο.

  Ο φόβος μου για το καλοκαίρι εκεί έγκειται. Σ’αυτήν την ρημάδα την απομάκρυνση και σ’αυτόν τον αποχωρισμό. Σ’αυτό το αίσθημα που έχεις βαθία, που λέει ότι πρέπει να τα κάνεις όλα το καλοκαίρι, πρέπει να ταξιδέψεις, να γνωρίσεις κόσμο, να γυρίσεις, να μυρίσεις. Κι εσύ δε θες, γιατί κάπου πιο βαθιά κάπου αλλού ποθείς να βρίσκεσαι. Κάπου αλλού, όπου να’ναι, αρκεί να’σαι μ’αυτούς που θες. Κι εσύ φοβάσαι να το παραδεχτείς, γιατί θεωρείς πως έτσι ξοδεύεσαι, κλείνεσαι και καίγεσαι. Αλλά τι αξία έχει το κάθε Παρίσι, η κάθε Νέα Υόρκη και κάθε νησί στην άκρη της γης με φοίνικες και καρύδες, όταν εκεί θα νιώθεις μόνος και δε θα’χεις και κανέναν να το μοιραστείς; Χίλιες φορές μέσα στην κάθε παρακμή μ’αυτούς που σε γεμίζουν παρά μονάχος στη χλιδή.. Δε λέω, καλή και η χλιδή, και δεν εννοώ το ακριβό, το κοσμοπολίτικο. Εννοώ το ευρέως διαδεδομένο, εννοώ εκεί που πάνε όλοι γιατί κάποιος λέει ότι πρέπει. Δε ξέρω για σας, πάντως εγώ τα καλύτερά μου βράδια τα ζησα με πέντε φίλους σε κάτι ξεχασμένα μέρη. Και θα τα ξαναζούσα άλλες χίλιες φορές και δε θ’άλλαζα και τίποτα.

  Δίκιο έχουν όσοι λένε πως το μέρος δε λέει και πολλά. Μ’αυτούς που θες να είσαι να’σαι κι όλα τ’άλλα έρχονται μετά. Και δε λέω, τα όμορφα τα μέρη αξίζουν, αλλά την ομορφιά στα μέρη εμείς τη δίνουμε. Εμείς και τα χαμόγελα μας, τα γέλια μας κι οι όμορφες στιγμές μας, που στα μέρη που τ’αφήσαμε πάντα θα τριγυρίζουν και θα μας καλούν πίσω. Γι’αυτό και δεν έχει σημασία που θα πας και πόσο μακριά θα είναι. Κάντε μονάχα μια χάρη στον εαυτό σας και μην πάτε όπου σας πάνε. Πάρτε το δρόμο και πάντε εκεί που θέλετε, εκεί που ποθείτε μ’αυτούς που ποθείτε. Μην πας στην παραλία για να τη βγάλεις φωτογραφία. Αν περάσεις καλά, η φωτογραφία θα’ναι μέσα στο κεφάλι σου, απόθεμα για δύσκολες στιγμές που πας να σκάσεις. Αυτό το καλοκαίρι ας μην κρατήσουμε κάτι μέσα μας, ας πάμε εκεί που θέλουμε κι εκεί που όλα αποκτάνε νόημα. Ας πάρουμε το δρόμο χωρίς προορισμό, αλλά να’ναι μ’αυτούς που θέλουμε. Γιατί όσο υπάρχουμε τίποτα δε μας χωρίζει. Κάποιοι λένε μας χωρίζει ο δρόμος. Κι αυτό είναι όλο;

 Πάρε το δικό σου δρόμο, κάνε τα δικά σου βήματα με αδέλφια παραστάτες. Κι αν δε ξέρεις που να τον βρεις, μονάχα ένα θα σου πω:

‘Δεν είσαι μόνος, δεν είσαι ο μόνος.

Κι όλα είναι δρόμος.’

Καλό καλοκαίρι να’χουμε.

του Βασίλη Σερβετά

«ΣΟΥ»

  Κανείς δεν είναι τέλειος. Υποθέτω ειδικά σε αυτές τις ηλικίες όλοι έχουμε κάποιες ανασφάλειες. Για κάποια παιδιά μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη η καθημερινότητα λόγω αυτών και της συνεχούς υπενθύμισης της ύπαρξής τους από όλους εμάς, ακόμα και όταν δεν το επιδιώκουμε ή δεν το προσέχουμε.

Ίσως αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να σταματήσουμε να προσεγγίζουμε τυχόν ατέλειές μας ως αδυναμίες και να αρχίσουμε να τις θεωρούμε φίλτρα που μας βοηθούν να έχουμε γύρω μας ανθρώπους που αξίζουν. Τι εννοώ μ’ αυτό: Αν κάποια κοπέλα δεν ενδιαφέρεται για κάποιον με τη δικαιολογία ότι είναι κοντός ή επειδή έχει κακή επιδερμίδα ή κάτι τέτοιο επουσιώδες, τότε δεν έχει νόημα αυτός να στεναχωριέται επειδή δεν έκατσε η φάση με την κοπέλα. Γιατί αν για αυτήν είχε διαφορά το αν θα ήταν λίγο πιο ψηλός ή κάτι τέτοιο τότε πιθανότατα να μην αξίζει γενικότερα, και το να απομακρυνθεί αυτή εξ αρχής τον γλυτώνει από πολύ κόπο, προβληματισμό και ίσως στεναχώριες. Το ίδιο ισχύει για κάθε είδους διαπροσωπική σχέση με τον οποιονδήποτε.

   Ίσως να πρέπει να είμαστε ακόμα και ευγνώμονες για τις ατέλειες ή τα χαρακτηριστικά που μας διαφοροποιούν από τα συμβατικά πρότυπα με τρόπο φαινομενικά αρνητικό, γιατί μας κάνουν να αντιμετωπίζουμε κάποιες μάλλον δύσκολες καταστάσεις μερικές φορές και ενίοτε καθιστούν τη ζωή λίγο πιο δύσκολη, και αυτό είναι πάντοτε καλό σε αυτόν τον κόσμο.

   Αυτό μου θυμίζει το “A Boy Named Sue” του Johnny Cash. Του άρεζε να λέει ιστορίες με τα τραγούδια του. Το αφιερώνω σε όλους τους περίεργους, τους διαφορετικούς, αυτούς που αισθάνονται πως δεν έχουν φίλους, τους χοντρούς, τους κοντούς, τους γκέι, τους συμβατικά άσχημους, τους ανασφαλείς και σε όποιον θα ήθελε να αλλάξει κάτι πάνω του. Ίσως να το αφιερώνω και λίγο σε μένα, και τελικά σε όλους μας.

My daddy left home when I was three 
And he didn't leave much to ma and me 
Just this old guitar and an empty bottle of booze. 
Now, I don't blame him cause he run and hid 
But the meanest thing that he ever did 
Was before he left, he went and named me "Sue." 

Well, I grew up quick and I grew up mean, 
My fist got hard and my wits got keen, 
I'd roam from town to town to hide my shame. 
But I made a vow to the moon and stars 
That I'd search the honky-tonks and bars 
And kill that man who gave me that awful name. 

Well, it was Gatlinburg in mid-July 
And I just hit town and my throat was dry, 
I thought I'd stop and have myself a brew. 
At an old saloon on a street of mud, 
There at a table, dealing stud, 
Sat the dirty, mangy dog that named me "Sue." 

Well, I knew that snake was my own sweet dad 
From a worn-out picture that my mother'd had, 
And I knew that scar on his cheek and his evil eye. 
He was big and bent and gray and old, 
And I looked at him and my blood ran cold 
And I said: "My name is 'Sue!' How do you do! Now you gonna die!”

I tell ya, I've fought tougher men 
But I really can't remember when, 
He kicked like a mule and he bit like a crocodile. 
I heard him laugh and then I heard him cuss, 
He went for his gun and I pulled mine first, 
He stood there lookin' at me and I saw him smile. 

And he said: "Son, this world is rough 
And if a man's gonna make it, he's gotta be tough 
And I knew I wouldn't be there to help ya along. 
So I give ya that name and I said goodbye 
I knew you'd have to get tough or die 
And it's the name that helped to make you strong." 

He said: "Now you just fought one hell of a fight 
And I know you hate me, and you got the right 
To kill me now, and I wouldn't blame you if you do. 
But ya ought to thank me, before I die, 
For the gravel in ya guts and the spit in ya eye 
Cause I'm the son-of-a-bitch that named you "Sue.'"

του Κωνσταντίνου Ζβε

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ;

"Τότε τας πόλεις απόλλυσθαι, όταν μη δίνονται τους φαύλους απ'των σπουδαίων διακρίνειν" είπε ο Αντισθένης. Μήπως έχει αρχίσει λοιπόν να χάνεται η σχολική μας κοινότητα ή απλά είναι μια παροδική κρίση η οποία τρέφεται απ'την γενική αναταραχή που επικρατεί στη χώρα μας;

Το γεγονός ότι το Ανατόλια είχε μια πτωτική πορεία τα τελευταία χρόνια και έμενε στάσιμο το γνώριζαν σχεδόν όλοι, αλλά κανείς δεν έπαιρνε θέση, και έτσι η "φούσκα" μεγάλωνε. Βλέπετε το να ανακαινίσουν τα γραφεία τους, να παρκάρονται τα αυτοκίνητα σε συγκεκριμένες θέσεις, να εξαλειφθεί το κάπνισμα εντός του σχολείου (πριν καν το απαγορεύσει το υπουργείο) και άλλα ανούσια ήταν πιο σημαντικά θέματα.

Ας ξεκινήσουμε απ'τα απλά και βασικά. Ένα σχολείο χρειάζεται καθηγητές - δασκάλους που να έχουν χαρά και αγάπη για τη ζωή και πάθος για να δημιουργήσουν μεγαλύτερα ή μικρότερα έμψυχα αστέρια. Ένα σχολείο δεν έχει ανάγκη από επιστήμονες με διδακτορικά και γεμάτα βιογραφικά, έχει ανάγκη από ανθρώπους ενεργητικούς, ρεαλιστές και παράλληλα οραματιστές που θα μπορούν να μεταδώσουν τη γνώση τους και θα αποτελούν πρότυπο για τους μαθητές.

Αλλά έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο ο σύλλογος γονέων να κρίνει τους καθηγητές μας και να κάνει λόγο για κύκλωμα «ιδιαιτερατζίδων», για να αποφασίσει η διοίκηση να συζητήσει για την αξιολόγηση των καθηγητών. Και προσωπικά (το τονίζω) θεωρώ πως το σχολείο ολιγώρησε σ'αυτό το θέμα και οι εξελίξεις το πρόλαβαν, διότι με τις νέες μεταρυθμίσεις απ'ότι φαίνεται άξιοι και δραστήριοι καθηγητές με διάθεση θα φύγουν και ζημιωμένο θα είναι το ίδιο.

Όπως ολιγώρησε και στο θέμα του bullying που για να αναλάβει δράση έπρεπε να ξεφύγει η κατάσταση και να επεκταθεί το φαινόμενο στο Γυμνάσιο. Δυστυχώς υπάρχει μια απάθεια και ένας φόβος σε ζητήματα που τολμούν να θίξουν μερικοί μαθητές για λεπτά θέματα μέχρις ότου αυτά πάρουν έκταση.

Αναλογιζόμενος λοιπόν τα παραπάνω και άλλα πολλά αναρωτιέμαι οι μαθητές πού ήταν σε όλα αυτά; Άποψη δεν είχαν; Και αν είχαν γιατί δεν την εξέφραζαν; Τι είναι αυτό που έχει ευνουχίσει τη βούληση για δράση; Γιατί έχουν εκφυλίσει και υποβαθμίσει το μοναδικό θεσμικό όργανο που τους επιτρέπει να εκφραστούν ως μαθητική κοινότητα; Γιατί έχουν επιτρέψει να δρα μια μειοψηφία τραμπούκων σ'αυτόν τον κατ'εξοχήν δημοκρατικό θεσμό και δίνουν το δικαίωμα να τους εκπροσωπούν άτομα τα οποία ο μόνος λόγος που ασχολούνται με τα κοινά είναι η προσωπική τους προβολή και ανάδειξη, αντί να πάρουν θέση οι ίδιοι;

Η δημιουργικότητα είναι ένας απ'τους τρόπους να βγάλει ο καθένας το θυμό από μέσα του. Είναι κρίμα να περνούν κάθε χρόνο οι ίδιες εικόνες. Την επόμενη φορά στήριξε αυτόν που πιστεύεις πως σε εκπροσωπεί καλύτερα και αν δεν θεωρείς κανένα ικανό, βγες μπροστά και κάλυψε το κενό που υπάρχει και θα εκφράσεις αρκετούς που βρίσκονταν στην ίδια θέση με εσένα. Μόνο έτσι μπορούν να προστατευτούν τα κεκτημένα. Και είναι χρέος μας ως προς τους επόμενους να τα προφυλάξουμε. Όπως γενικά χρέος όλων μας που περνάμε απ'το Ανατόλια (μαθητές, καθηγητές, τεχνικοί κλπ) να το διαφυλάξουμε και να το προστατεύσουμε, γιατί αυτό μένει, εμείς φεύγουμε. Αν δεν το κάνουμε εμείς τότε ποιος θα το κάνει;

Εν τέλει το σχολείο αφήνει πίσω του αυτή την περίοδο αναταραχής ως φαίνεται, εξελίσσεται (MYP, συγχώνευση λυκείων - γυμνασίων, κλπ) και προχωρά (αν δεν βρίσκεται ήδη) σε μια μεταβατική περίοδο απ'την οποία θα βγει δυνατότερο. Άλλωστε "Πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη".

ΥΓ: Θα ήθελα να ευχαριστήσω μιας και μου δίνεται η δυνατότητα το τμήμα υποτροφιών που με πίστεψε και με στήριξε αυτά τα χρόνια, όλο το σύλλογο καθηγητών για την πολύ ευχάριστη συνεργασία, όλες τις ιδιαίτερες προσωπικότητες που γνώρισα και που έχω απ'τον καθένα κάτι ξεχωριστό να θυμάμαι, και ιδιαίτερα τους συμμαθητές μου και τα επιπλέον αδέρφια που απέκτησα ξαφνικά, για τα 6 υπέροχα χρόνια!!!

του Σταύρου Πάντσιου