ΕΝΔΟΣΧΟΛΙΚΟΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΣΜΟΣ

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι αλλά είμαστε όλοι ίσοι. Είναι υποχρέωσή μας να διεκδικήσουμε αυτό , που υπό άλλες συνθήκες θα θεωρούταν δεδομένο , και που μέρες οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής κρίσης όπως αυτές που διανύουμε έχει πλέον καταλυθεί .

Το σχολείο αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας , είναι το προστάδιο που προετοιμάζει τον κάθε ένα ξεχωριστά για να πλαισιώσει την κοινωνία , παρ όλα αυτά αποτελεί και από μόνο του μια ξεχωριστή κοινωνική ομάδα, μια ξεχωριστή κοινωνία . Η σχολική κοινότητα είναι αυτό που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητα και τη μετ έπειτα πορεία του ανερχόμενου πολίτη. Καταλαβαίνουμε όλοι μας έτσι τη σημασία αυτής της διαδικασίας που λέγεται εκπαίδευση και δεν αποτελείται μόνο απ την διδακτική διαδικασία.

Με αφορμή το γενικότερο κλίμα που επικρατεί στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες , την άνοδο των φασιστικών αντιδράσεων και των ρατσιστικών επιθέσεων και τον αναβρασμό που υπάρχει,θα ήθελα να μοιραστώ μερικούς προβληματισμούς μου και πιο συγκεκριμένα θέλω να εστιάσω στο θέμα , του τραμπουκισμού και της τρομοκρατίας στα σημερινά ελληνικά σχολεία.

 Θύματα αυτής της ενδοσχολικής βίας κατα κύριο λογο είναι οι «διαφορετικοί» . Βλέπετε η αδυναμία και η ανικανότητα μερικών να καταλάβουν και να προσεγγίσουν το διαφορετικό , έχει ως αποτέλεσμα να μην το αποδέχονται. Σηνύθως επιτίθονται λεκτικά ή και σωματικά σε άτομα που θεωρούν πως δεν θα απαντήσουν με επιθετικότητα και βία , άτομα που δεν αποτελούν απειλή γι'αυτούς. Οι θύτες πάλι είναι συνήθως άτομα με ισχυρή σωματική δύναμη , πράγμα που τους κάνει δημοφιλείς στη μαθητική κοινότητα , αλλαζόνες , με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και καμία δυνατότητα ενοχής . Το βασικότερο όμως είναι πως αδυνατούν να επιβληθούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο εκτός απ' τον εκφοβισμό. Είναι άτομα ανασφαλή , φοβισμένα και που δυστυχώς οι μόνες σχέσεις που αποκτούν με τον κοινωνικό τους περίγυρο είναι τρομοκρατικές σχέσεις . Όλη αυτή η κατάσταση έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση του διαλόγου και της επικοινωνίας μεταξύ των μαθητών , ενισχύεται η εσωστρέφεια και μειώνεται η δυνατότητα έκφρασης σ' ένα σύστημα που με λύπη διαπιστώνω πως δεν ενθαρρύνει τους νέους να εκφραστούν.

Σε ένα σχολικό περιβάλλον λοιπόν σαν το δικό μας , που προάγει την ελευθερία έκφρασης και λόγου , σε ένα σχολικό περιβάλλον που δίνει ερεθίσματα στους μαθητές του και που αν δραστηριοποιηθούν και εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που τους δίνονται θεωρητικά καταλήγουν να ειναι σκεπτόμενα άτομα και ενεργοί πολίτες , φαντάζει απίθανο να υπάρχουν τέτοιες ενέργειες και πόσο μάλλον να γίνονται αποδεκτές απο την μαθητική κοινότητα. Και όμως όχι μόνο υφίστανται αλλά η απάθεια των υπολοίπων έδωσε την ευκαιρία σε μερικούς τραμπούκους να αποκτήσουν δύναμη και εξουσία . Θέλω να πιστεύω πως είναι απάθεια και όχι επιλογή. Γιατι αν τους επιλέξατε από επιλογή τότε αυτή η χώρα δεν έχει ελπίδα. Δεν έχει ελπίδα διότι καλώς ή κακώς όταν αυτοί, στους οποίος παρέχεται ένα απ' τα καλύτερα εκπαιδευτικά προγράμματα στην Ελλάδα και αποτελούν μια προνομιούχα μειοψηφία , δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους ικανούς απ' τους ανίκανους πώς θα απαιτήσουμε από τους υπόλοιπους στη συνέχεια να είναι σε θέση να το πράξουν αυτό . Και δυστυχώς όταν μια κοινωνία δεν είναι άξια να ξεχωρίσει τους ικανούς απ' τους ανίκανους , αυτούς που μπορούν να την συντονίσουν και να την οδηγήσουν στην πρόοδο, είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ.

Όλοι γνωρίζουμε το πρόβηλμα, όλοι έχουμε υπάρξει μάρτυρες σχολικού εκφοβισμού. Η απάθεια δεν δηλώνει ουδετερότητα, ούτε αποστασιοποίηση απ' την ενέργεια αυτή . Δηλώνει συνενοχή . Η κοινωνία και ο καθένας μας ξεχωριστά πρέπει να κοιτάξει στα μάτια το πρόβλημα , να το συνειδητοποιήσει και να το αντιμετοπίσει. Η συγκάληψη δεν είναι λύση . Το ξέρω, κάποιες φορές είναι δύσκολο να πάμε κόντρα στον όχλο που ολοένα και περισσότερο λύνει τα προβλήματά του με τη βία . Δεν πρέπει να κάνουμε λάθος και να παίξουμε το παιχνίδι τους . Η μόνη λύση είναι η έκφραση. Σήκωσε το ανασθημά σου και χωρίς φόβο αφόπλισέ τους με το λόγο σου, με τις ιδέες και τα ιδανικά σου! ΜΙΛΑ ΤΟΥΣ.

 

Του Σταύρου Πάντσιου

ΟΜΑΔΑ 54

Δὲ λυγᾶνε τὰ ξεράδια              Καὶ γι᾿ αὐτόνε τὸν ἐρίφη        Ἡ ψυχή μου θὲ νὰ δράμῃ              Ἂν τὸ δίκιο θές, καλέ μου,

καὶ πονᾶνε τὰ ρημάδια!          ἐκουβάλησα τὴ νύφη
στὴ ζεστὴ ἀγκαλιὰ τ᾿ Ἀβράμη,        μὲ τὸ δίκιο τοῦ πολέμου

Κούτσα μία καὶ κούτσα δυὸ    καὶ τὴν προῖκα της βουνό,      τ᾿ ἄσπρα, τ᾿ ἀχερένια του             θὰ τὸ βρῇς.

Ὅπου ποθεῖ τῆς ζωῆς τὸ ρημαδιό! 
τὴν τιμή της οὐρανό! 
νὰ φιλάει τὰ γένια του!                  λευτεριά, παίρνει σπαθί.

Μεροδούλι, ξενοδούλι!           Ἀλλὰ ἐμένα σὲ μία σφήνα        Γέρασα κι᾿ ὡς δὲ φελοῦσα            Μὴ χτυπᾷς τὸν ἀδερφό σου-

Δέρναν οὗλοι: ἀφέντες, δοῦλοι,    
μ᾿ ἔδεναν τὸ Μάη τὸ μήνα        κι᾿ ἀχαΐρευτος κυλοῦσα,      τὸν ἀφέντη τὸν κουφό σου!

οὗλοι: δοῦλοι, ἀφεντικὸ                  στὸ χωράφι τὸ γυμνὸ              μὲ πετάξανε μακριὰ              Καὶ στὸν ἵδρο τὸ δικὸ

καὶ μ᾿ ἀφήναν νηστικό.                   νὰ γκαρίζω, νὰ θρηνῶ.           νὰ μὲ φᾶνε τὰ θεριά.             γίνε σὺ τ᾿ ἀφεντικό.

Τὰ παιδιά, τὰ καλοπαίδια,      Κι᾿ ὁ παπὰς μὲ τὴν κοιλιά του    Κωλοσούρθηκα καὶ βρίσκω        Χάιντε θῦμα, χάιντε ψώνιο

παραβγαίνανε στὴν παίδεια    μ᾿ ἔπαιρνε γιὰ τὴ δουλειά του    στὴ σπηλιὰ τὸν Ἅη-Φραγκίσκο: χάιντε Σύμβολον αἰώνιο!

μὲ κοτρόνια στὰ ψαχνά,           καὶ μοῦ μίλαε κουνιστός:          «Χαῖρε φῶς ἀληθινὸν                    Ἂν ξυπνήσεις, μονομιᾶς

φοῦχτες μῦγα στ᾿ ἀχαμνά!       «Σὲ καβάλησε ὁ Χριστός!          καὶ προστάτη τῶν κτηνῶν!           θά ῾ρτη ἀνάποδα ὁ ντουνιᾶς.

Ανωχώρι, Κατωχώρι                     Δούλευε γιὰ νὰ στουμπώσει      Σῶσε τὸ γέρο κυρ Μέντη     Κοίτα! Οἱ ἄλλοι ἔχουν κινήσει

ἀνηφόρι, κατηφόρι,                        ὅλ᾿ ἡ Χώρα κι᾿ οἱ καμπόσοι.     ἀπ᾿ τὴν ἀδικιὰ τ᾿ ἀφέντη,      κι᾿ ἔχ᾿ ἡ πλάση κοκκινήσει

καὶ μὲ κάμα καὶ βροχή,                  Μὴ ρωτᾷς τὸ πῶς καὶ τί,            σὺ ποὺ δίδαξες ἀρνὶ             κι᾿ ἄλλος ἥλιος ἔχει βγῇ

ὥσπου μοῦ ῾βγαινε ἡ ψυχή. κι᾿ ἄλλο πόδι)               
παρασφίξουνε τὰ γέρα,                   τὸ διπλό του τὸ γλωσσίδι

ὄργωνα στὰ ρέματα                          θὰ ξεκουραστῶ κι᾿ ἐγώ,                  πίσω ἀπὸ τὴν ἀστοιβιὰ

τ᾿ ἀφεντὸς τὰ στρέμματα.                  τοῦ θεοῦ τ᾿ ἀβασταγό!                    βγάζει καὶ κουνάει μὲ βιά:

Καὶ στὸν πόλεμ᾿ «ὅλα γιὰ ὅλα»
Κι᾿ ὅταν ἕνα καλὸ βράδυ             «Φῶς ζητᾶνε τὰ χαϊβάνια

κουβαλοῦσα πολυβόλα                      θὰ τελειώσει μου τὸ λάδι              κι᾿ οἱ ραγιάδες ἀπ᾿ τὰ οὐράνια,

νὰ σκοτώνωνται οἱ λαοὶ                      κι᾿ ἀμολήσω τὴν πνοὴ                  μὰ θεοὶ κι᾿ ὀξαποδῶ

γιὰ τ᾿ ἀφέντη τὸ φαΐ.                           (ἕνα ποὺφ εἶν᾿ ἡ ζωή),                  κεῖ δὲν εἶναι παρὰ δῶ.

 Καλησπέρα σε όλους τους αναγνώστες του Κόρακος. Είμαστε η ομάδα 54, τα άτομα της οποίας είναι υπεύθυνα για την τοιχοκόλληση της Μπαλάντας του Κυρ Μέντιου στο σχολείο, την οποία μπορείτε να βρείτε και στις παρακείμενες σελίδες του τεύχους που κρατάτε στα χέρια σας. Πρώτα απ’ όλα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τη συντακτική ομάδα του Κόρακος, πρώτον για την δυνατότητα που δίνει σε όλα τα παιδιά του σχολείου να εκφραστούν μέσω των σελίδων της εφημερίδας αλλά και για την φιλοξενία του 54 στο σημερινό τεύχος. Ας ξεκινήσουμε όμως από τα βασικά.

«Το 54 είναι μια εναλλακτική ομάδα αποτελούμενη από σκεπτόμενους μαθητές. Ενωμένοι, αποσκοπούμε στη δραστηριοποίηση όλων των φορέων του εκπαιδευτικού συστήματος με στόχο την αποτελεσματικότερη διαχείριση της γνωστικής διαδικασίας»...

Η ομάδα 54 υφίσταται εδώ και 7 μήνες και δρα μέσα στο σχολείο μας άλλοτε κρυφά κι άλλοτε φανερά, όπως στην προκειμένη περίπτωση.

  Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αυτή η δημοσιοποίηση, είναι για να καταστεί φανερό ότι το 54 υπάρχει ανάμεσά μας. Μαζί με αυτό υπάρχουν μαθητές που δεν είναι ευχαριστημένοι με το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα και επιτρέψτε μας να προσθέσουμε πως σε μερικούς τομείς είμαστε δυσαρεστημένοι και με το ίδιο μας το σχολείο. Αυτό όμως θα το αναλύσουμε σε επόμενες τοποθετήσεις. Σχετικά με το ποίημα αυτό καθ αυτό: Πρόκειται για την Μπαλάντα του Κυρ Μέντιου του συγγραφέα Κώστα Βάρναλη που ίσως ορισμένοι γνωρίζετε από τη μελοποιημένη έκδοση του Νίκου Ξυλούρη ή του Νότη Σφακιανάκη. Το κείμενο πραγματεύεται την ιστορία ενός γαιδάρου, του Μέντιου, ο οποίος μετά από συνεχή και επίπονη εκμετάλλευση των καλύτερων χρόνων του καταλήγει μόνος, παραφρονημένος κι αδύναμος, ψυχολογικά και σωματικά όταν αντιλαμβάνεται πως έπρεπε να είχε αντισταθεί και να παλέψει. Είναι όμως πια αργά.

 O Κώστας Βάρναλης (Πύργος Βουλγαρίας 1884- Αθήνα 1974)  ήταν Έλληνας λογοτέχνης. Έγραψε ποιήματα, αφηγηματικά έργα, κριτική και μεταφράσεις. Τιμήθηκε το 1959 με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.

  Για εμάς ο Μέντιος συμβολίζει το μαθητή του σήμερα. Ο μαθητής πέφτει θύμα των καθηγητών, του υπουργείου, του συστήματος ακόμα και των συμμαθητών του. Αντί να ακονίζει το μυαλό του και να γίνεται ‘’ Άτομο με σφαιρική γνώση και κριτική σκέψη’’ με ‘’ Άποψη για τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία’’¹ και με ένα λαμπρό μέλλον μπροστά του, ο μαθητής είναι βαθμοθήρας, μονόπλευρος, απομονωμένος και αποχαυνωμένος, με μια φράση γνωστικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ και μελλοντικά ανεπαρκής (αν και στην κοινωνία των τυφλών κυβερνάει ο μονόφθαλμος). Όλοι όμως ξέρουμε πως ‘’Aν ξυπνήσεις μονομιάς, θά ρθει ανάποδα ο ντουνιάς’’.‘’Oι άλλοι έχουν κινήσει’’, ήρθε η ώρα να κινήσεις κι εσύ και να ανταποκριθείς και στο συνολικό νόημα του ποιήματος: το κάλεσμα για επαγρύπνηση.

                                                                                                                                                                                                 54

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ - ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ : 1-0

  Σας ενόχλησε ποτέ η ημιμάθειά σας σε κάποιο παιχνίδι γνώσεων στο οποίο αισθανθήκατε αμηχανία επειδή δεν γνωρίζατε κάποια πρωτεύουσα ελληνικού νομού ή κάποιας χώρας; Αναρωτηθήκατε τότε πόσα χρόνια διδασκόμαστε γεωγραφία και ιστορία άλλων πολιτισμών και χωρών κατά την διάρκεια της ελληνικής εκπαίδευσης; Η απάντηση είναι μόλις 5: τρία στα χρόνια του δημοτικού, σε εξαιρετικά ανώριμη ηλικία για να αντιληφθεί κανείς την αξία της ιστορίας και της γεωγραφίας οι οποίες πάνε μαζί, και τα δύο στα πρώτα χρόνια του γυμνασίου, όπου ο προσανατολισμός είναι μάλλον γεωφυσικός για την ιστορία της γης παρά ανθρωποκεντρικός εξετάζοντας τα κράτη και τη γεωγραφία των σύγχρονων χωρών. Βεβαίως αυτό δεν είναι απόλυτο. Ακόμα και στα δύο πρώτα χρόνια του γυμνασίου μπορεί το αντικείμενο της γεωγραφίας να δώσει ερεθίσματα προκειμένου να μάθει κανείς πολλά ενδιαφέροντα πράγματα με τη συμβολή ενός καλού καθηγητή για τους λαούς της Ευρώπης π.χ. και άλλων περιοχών της γης. 

Διαφωνεί κανείς πως η γεωγραφία είναι απαραίτητη για τη γνώση της ιστορίας, όταν σε όλα τα ιστορικά βιβλία υπάρχουν χάρτες;

Στο πλαίσιο ενός πολιτισμού παγκοσμιοποίησης αυτή η γνώση είναι εξαιρετικά σημαντική για την ανεξαρτητοποίηση του ατόμου και τον προσδιορισμό του ως ενός πολίτη που δεν είναι έρμαιο της εξουσίας, πίσω από όποιον μανδύα –διαφανή ή αδιαφανή- κι αν  κρύβεται αυτή, και του καταιγιστικού ρυθμού των εξελίξεων και των δρωμένων, καθώς θα μπορεί να φιλτράρει τις πληροφορίες και τα συμβαίνοντα γύρω του με την κριτική του ικανότητα. Με τη σειρά της, η ικανότητα αυτή είναι αποτέλεσμα της παιδείας του εκάστοτε ατόμου και της κοσμοαντίληψής του όπως έχει καθοριστεί από τα ερεθίσματά του. Αμέσως φαίνεται η εξαιρετική σημασία του σχολείου και του ρόλου του. Επιστρέφοντας λοιπόν στο δικό μας σχολείο και σύστημα εκπαίδευσης, τα λίγα αυτά χρόνια γεωγραφίας δεν αρκούν για να προσθέσουν το λιθαράκι τους στη διαμόρφωση και χαρακτηρισμό του γενικότερου συστήματος ως αξιόλογου. 

  Δόξα τω θεώ, έχουμε τα θρησκευτικά σε δέκα από τα δώδεκα χρόνια του σχολείου. Και άνευ χλευαστικής διάθεσης για το ίδιο το αντικείμενο των θρησκευτικών και τη σημασία της θρησκείας ως παροχέα ηθικών αξιών στην ιστορία των ανθρώπινων πολιτισμών, η αναλογία θρησκευτικών – γεωγραφίας προκαλεί. Φυσικά, ο σεβασμός για τον θεσμό της χριστιανικής ορθόδοξης θρησκείας είναι ένδειξη σεβασμού στα πρόσωπα των προγόνων που αγωνίστηκαν στηριζόμενοι σε αυτήν, προς το ανθρωπιστικό της έργο και προς τις πανανθρώπινες αλήθειες και τα μηνύματα αλληλεγγύης και αγάπης τα οποία εκφράζει. Επομένως δεν είμαστε αντίθετοι στην παρουσία του μαθήματος και αναγνωρίζουμε την αξία του. Όμως, σε αντιπαραβολή με τα λίγα χρόνια που διδασκόμαστε γεωγραφία και υπό το πρίσμα του ρητορικού τρόπου διδασκαλίας σε ορισμένες περιπτώσεις- όχι στο δικό μας σχολείο-, η συμβολή του μαθήματος δεν είναι τόσο σημαντική όσο θα μπορούσε να είναι αν προβλεπόταν να διδάσκεται με διαφορετικό τρόπο και λιγότερα έτη. Για παράδειγμα, βρίσκω εξαιρετικά παράλογο να πρέπει κανείς να μάθει απ’ έξω κάποια προσευχή και από ‘κει και πέρα, επειδή κάτι τέτοιο δεν βαθμολογείται στην κλίμακα του 20, να μην προβληματίζεται καθόλου για την ηθική αξία της θρησκείας. Αν λάβουμε υπόψη τη δυσαναλογία των χρόνων που μαθαίνουμε γεωγραφία σε σχέση με τα χρόνια που προβλέπεται, ακόμα και προαιρετικά, το μάθημα των θρησκευτικών, μπορεί να προβληματιστούμε. Ακούστε λοιπόν ένα σενάριο συνωμοσίας που ενδεχομένως να περιέχει ποσοστό αλήθειας:

  Όποιος δόμησε το περίλαμπρο σύστημα εκπαίδευσης στην Ελλάδα, προφανώς δεν ήθελε ανθρώπους και πολίτες με κριτική σκέψη, κοινωνούς στη παγκόσμια ιστορική γνώση και πνευματικά όντα που να διαμορφώνουν λογικά τις απόψεις τους έχοντας περάσει από μια διαδικασία αμφισβήτησης των παραδοσιακών αξιών και απόψεων. Υπάρχει μια σκοπιμότητα στο γεγονός ότι η συντριπτική μας πλειονότητα τελειώνει το σχολείο αγεωγράφητη και μη γνωρίζουσα ιστορία. Ένας ανιστόρητος, αγεωγράφητος άνθρωπος δεν μπορεί να αξιολογήσει τις συνθήκες γύρω του και να προστατευτεί, να διεκδικήσει και να εξελιχθεί μέσα σε αυτές. Από την άλλη, ακόμα κι αν κάποιος γνωρίζει ιστορία και γεωγραφία, αν δεν αντιληφθεί την σπειροειδή εξέλιξη της πρώτης και τις ομοιότητες με το παρελθόν το οποίο μπορεί να αποτελέσει τον καλύτερο δάσκαλο, δηλαδή αν δεν την έχει διδαχτεί με  κριτική ματιά και είχε ανέκαθεν μια επιφανειακή, βαθμοθηρική προσέγγιση στο σχολικό περιβάλλον, χαίρει και αυτός εκμετάλλευσης.

Το ζήτημα της Θρησκείας είναι ιδιαίτερα λεπτό και ακόμα και σε ένα περιβάλλον  ελεύθερου τύπου και πλουραλισμού, θεωρούμε πως οι αναφορές σε αυτήν οφείλουν να γίνονται με κάποια ευαισθησία. Ο εξυπνότατος καλλιτέχνης Τζίμης Πανούσης έχει προκαλέσει στο παρελθόν το θρησκευτικό κοινό, και υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα προσβολών στη σύγχρονη εποχή. Ελπίζουμε να μην θίξαμε κανέναν με την αναφορά στο μάθημα των Θρησκευτικών.

Ο Τζίμης Πανούσης πάντως, έχει κερδίσει όλα τα δικαστήρια στα οποία τον έσυραν οι θιγόμενοι από το καυστικό του χιούμορ, πλην βεβαίως αυτού για τη μήνυση που του έκανε ο Γιώργος Νταλάρας...

  Στην προτεσταντική Γερμανία οι μαθητές αντί για προαιρετικά θρησκευτικά διδάσκονται το μάθημα της ηθικής. Φυσικά ο Έλληνας δεν πρέπει να προσπαθεί να μιμηθεί τον Γερμανό, ο Έλληνας δεν είναι «καλός Γερμανός». Όσο ο στόχος είναι να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του Γερμανού, η χώρα δεν θα πάει μπροστά. Μπορούμε όμως να ενσαρκώσουμε την καλύτερη εκδοχή του Έλληνα. Ίσως αυτού που δείχνει μεν σεβασμό και γνωρίζει την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, αποφασίζει δε μόνος του τον δρόμο που θα ακολουθήσει στην κοσμοθεωρία του. Αυτού που διατηρεί τις παραδόσεις γιατί αναγνωρίζει την αξία και τη βαρύτητα της ταυτότητάς του, έχει όμως και σφαιρική αντίληψη και εγκυκλοπαιδικές γνώσεις. Αυτού που είναι έντιμος και εργατικός, σε θέση ακόμα και να θυσιαστεί για το καλό της πατρίδας του και του κοινωνικού συνόλου, δεν ξεπερνά όμως το μέτρο υιοθετώντας ή αποδεχόμενος εθνικιστικές ιδεολογίες στον περίγυρό του. Και είναι εξαιρετικά θλιβερό το ότι σήμερα λίγοι ξεχωρίζουμε τα οφέλη ενός υγιούς πατριωτισμού από τις επιπτώσεις ενός καταστροφικού εθνικισμού.  Ίσως αν γνωρίζαμε καλύτερα γεωγραφία και ιστορία μπορεί να διακρίναμε τις δύο έννοιες ευκολότερα.

 Η εξουσία όμως, μάς προτιμά αγεωγράφητους και ανιστόρητους, έρμαια των εξελίξεων και παθητικούς αποδέκτες των επιλογών της. Και προσπαθεί πολύ για να μας κάνει τέτοιους.

Θα της το επιτρέψουμε;

Του Κωνσταντίνου Ζβε

ΚΟΡΙΤΣΙΑ..ΠΡΟΣΕΞΤΕ!

Do’s:

√ Φέτος το φθινόπωρο , όπως άλλωστε και κάθε φθινόπωρο θα φορεθούν σκούρα χρώματα

√ Μας αρέσουν λοιπόν σκούρα και μουντά χρώματα στα νύχια. Επιλεγούμε δηλαδή χρώματα όπως το μπορντό ,το βαθύ κόκκινο , το σκούρο πράσινο (κυπαρισσί) και ίσως αποχρώσεις στο χρώμα του δέρματος (καφέ σκούρο ⁄ ανοιχτό , μπεζ). Σταθερή αξία παραμένει ωστόσο το γαλλικό μανικιούρ σε επίσημες περιστάσεις.

√ Όσον αφορά το βάψιμό μας επιλέγουμε επίσης σκούρες αποχρώσεις. Οι σχεδιαστές προτείνουν άβαφα χείλη η σκούρο ανοιχτό μωβ , μελανί , βαθύ φούξ και σκούρο κόκκινο κραγιόν κατά προτίμηση ματ .

√ Χρησιμοποιείτε πάντα μολύβι χειλιών! Αρχικά μεγαλώνει τα χείλη και τα κάνει να φαίνονται καλοσχηματισμένα. Στη συνέχεια σταθεροποιεί το κραγιόν η το lipstick , με αποτέλεσμα να παραμένει ακόμη και όλη τη μέρα! Όσες από εσάς επιθυμείτε να τονίσετε τα χείλη σας ,μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μόνο μολυβί και να το απλώσετε όχι μόνο στο περίγραμμα αλλά σε όλη την επιφάνεια των χειλιών (κατά προτίμηση σε αποχρώσεις σάπιου μήλου , κόκκινου και ροζ) και χωρίς να βάλετε κραγιόν να εφαρμόσετε διάφανο lip gloss (υπάρχουν ειδικά  lip gloss που φουσκώνουν τα χείλη). Θα μείνετε ιδιαίτερα ευχαριστημένες με το αποτέλεσμα!

√ Γενικά το χειμώνα και ιδιαίτερα το φθινόπωρο το make up ενδείκνυται να κυμαίνεται σε πιο μουντές αποχρώσεις και να είναι έντονο σε σχέση με άλλες εποχές του χρόνου. Έτσι προτιμάμε έντονα μάτια σε smoky cat look , σκιές σε όλες τις γήινες αποχρώσεις .

√ Επιπλέον οι σχεδιαστές προτείνουν ψηλές δερμάτινες μπότες με τακούνι η χωρίς , αλλά και χαμηλά lace up μποτάκια με χοντρό η λεπτό τακούνι . Οι τσάντες φέτος θα είναι ,κλασσικά , δερμάτινες μεγάλες σε τετράγωνο σχήμα και σε καφέ , πράσινες σκούρες και μαύρες αποχρώσεις . Οι τσάντες φάκελοι  συνεχίζουν όμως να μας αρέσουν.

√ Τέλος , φέτος θα φορεθούν πολύ τα χρώματα τις παραλλαγής ,που επιστρέφουν δυναμικά στη μόδα, το χακί και το κυπαρίσσι ,καθώς και τα σακάκια . Λατρεύουμε επίσης το δέρμα και τις λεπτομερές τρουκς .

Don’t ’s:
 x Το λεοπάρ και γενικά το animal print δεν είναι πλέον στην μόδα! Λέμε «ναι» μόνο σε λεπτομέρειες animal print  όπως οι λεπτομέρειες σε τσάντες , hair bands και φουλάρια. Μας αρέσει ωστόσο το ζεβρέ πολύ περισσότερο από το λεοπάρ .

x Δεν βάφουμε έντονα και τα χείλη και τα μάτια και συγκεκριμένα σε έντονα χρώματα . Επιλεγούμε τι από τα δυο θέλουμε να τονίσουμε . Με σκούρες αποχρώσεις στα μάτια προτιμάμε ανοιχτό χρώμα στα χείλη και το αντίθετο.

x Μέγιστο σφάλμα είναι να βάφουμε τα μάτια ενώ φοράμε κόκκινο έντονο κραγιόν στα χείλη . Στην περίπτωση αυτή χρησιμοποιούμε μια μαύρη μάσκαρα ( κατά προτίμηση της “Μaybeline new York” ) σε μεγάλη ποσότητα και προσθέτουμε μαύρο μολύβι στο πάνω βλέφαρο.

x Ανακεφαλαιώνοντας , ντυνόμαστε και βαφόμαστε ανάλογα με τα χρώματα μας και με κριτήριο ποιο ρούχα μας εφαρμόζει και μας πηγαίνει καλύτερα .Για παράδειγμα μια κοπέλα με παραπάνω κιλά δεν θα ήταν αισθητικό να φορά κολάν και εφαρμοστά μπλουζάκια ,όπως μια μελαχρινή να χρησιμοποιεί σκούρο και έντονο make up .

 Αυτές ήταν οι συμβουλές μου ,σύμφωνα με το περιοδικό Harper’s Bazaar .

Της Γιώτας  Μπερτσιμά

ΟΛΟΙ ΑΠΛΕΣ ΤΗΝ ΕΙΔΑΜΕ ΠΙΑ!

Το σχολείο μας…

 Κάποιοι θα το χαρακτήριζαν ιδανικό, κάποιοι γελοίο, κάποιοι το ζηλεύουν, ενώ άλλοι το κοροϊδεύουν απροκάλυπτα τρέφοντας μια φανερή αρνητική προκατάληψη για τη λειτουργία, τους μαθητές και το γενικότερο περιβάλλον του.

Εμείς, λοιπόν, που έχουμε περάσει τόσα χρόνια εδώ, άλλοι περισσότερα, άλλοι λιγότερα, υποτίθεται ότι θα ήμασταν οι πρώτοι που θα έπρεπε να το υπερασπιστούμε, να υψώσουμε ανάστημα και να αντιπαραθέσουμε μια εξιδανικευμένη πραγματικότητα, παρουσιάζοντας την τέλεια ζωή στο Anatolia στην προσπάθειά μας να αναιρέσουμε και να βελτιώσουμε την αρνητική εικόνα των άλλων. Το καθένα αρνητικό σχόλιο που δεχόμαστε από τον κάθε κακόβουλο μαθητή του χ ψ δημοσίου ή «αντίπαλου» ιδιωτικού θα έπρεπε εύκολα να μπορεί να αντικρουστεί, αν αναλογιστεί κανείς, ότι δεν υποχρεωνόμαστε να φοιτούμε σε αυτό το σχολείο, ειδικά όταν οι γονείς μας καλούνται να πληρώνουν ένα καθόλου αμελητέο ποσό για να μας ευχαριστήσουν, να μας προσφέρουν το πληρέστερο, μια ,ενδεχομένως, καλύτερη επαγγελματική σταδιοδρομία στο μέλλον, και μια ανωτέρου επιπέδου –συγκριτικά- εκπαίδευση.
Τι γίνεται όμως όταν όλα τα παραπάνω είναι απλά μια ιδέα; Προσωπικά θεωρώ ,αναμφισβήτητα, πως ,όντως, το σχολείο μας μάς παρέχει περισσότερες δυνατότητες σφαιρικής διαπαιδαγώγησης και ερείσματα ουσιαστικής γνώσης. Τόσα κλαμπ βρε αδερφέ έχουμε, τόσες ώρες διάλειμμα ώστε να τις αξιοποιήσουμε –φυσικά!!- σε κάτι παραγωγικό, ή έστω στο διάβασμα. Ε μα βέβαια… Στο διάβασμα στη βιβλιοθήκη, όπου επικρατεί αδιατάραχτη ησυχία πάντοτε, όπου όλοι θεωρούν πως είναι το κατάλληλο μέρος να μιλήσουν, να πουν τον πόνο και τα αστειάκια τους διπλά στον μαθητή που θέλει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να συγκεντρωθεί για να λύσει την άσκησή του. Ή, πάλι, όπου υπάρχουν πάντα ελεύθεροι υπολογιστές, οι οποίοι δεν είναι πιασμένοι από παιδάκια που φαίνεται να μην έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν στην αδιάφορη και πληκτική –θα χαρακτήριζα- ζωή τους, εφόσον για μιάμιση ώρα μάξιμουμ δεν μπορούν να αντισταθούν στο να παίξουν το τόσο ενδιαφέρον παιχνίδι που λιώνουν μέρα-νύχτα (ακόμη και στα σπίτια τους), παρά τις παρατηρήσεις που ενίοτε δέχονται (και απευθύνομαι στα ίδια κοντά παιδάκια που σπρώχνονται στο τούνελ και κλωτσάνε το συμμαθητή τους που αντιπαθούν!!!).

Αλλά ακόμη και αν τα παραβλέψει κανείς όλα αυτά, γιατί θα ήταν ανόητο να στηρίξει τη θέση του για την αδυναμία του σχολείου στα καημένα παιδάκια που παίζουν στον υπολογιστή, δεν είναι δυνατόν να λησμονηθεί η εκπαιδευτική ικανότητα των καθηγητών. Φυσικά, την ευθύνη ενός κακού μαθητή δεν την επωμίζονται μόνο οι καθηγητές. Φυσικά, είναι επιλογή του καθενός να ξοδεύει 9 χιλιάρικα το χρόνο για να γράφει θρανία και να το παίζει μάγκας που αδιαφορεί να διαβάσει. Εξίσου, φυσικά, όμως, θεωρώ αναγκαίο να προβάλω την προσωπική μου δυσαρέσκεια για την αποτελεσματικότητα κάποιων καθηγητών. Άλλωστε, είμαι σίγουρη πως δεν είμαι η μόνη.

Και κάποτε, λοιπόν, έρχεται η στιγμή κατά την οποία αντιλαμβανόμαστε πως το σχολείο μας είναι μια ιδιωτική επιχείρηση, στην οποία υπάρχουν εξυπηρετήσεις, υπάρχουν βύσματα και, επομένως, υπάρχουν καθηγητές με ελλιπείς γνώσεις, ή ,έστω, που αδυνατούν να τις μεταβιβάσουν σε εμάς, που αδιαφορούν για το καθετί πέρα από την έγκαιρη ολοκλήρωση της διδακτέας ύλης, που δεν ενδιαφέρονται ούτε για μια τυπική σχέση με τους μαθητές τους και έχουν την απαίτηση ,μάλιστα, από αυτούς να αντιπαρέρχονται στα καθήκοντα τους, όταν οι ίδιοι χωρίς σημειώσεις και βιβλία δεν έχουν τα κατάλληλα εφόδια για να παραδώσουν ούτε ένα μάθημα.

 Δυστυχώς τα παραδείγματα ρέουν τάχιστα στο μυαλό μου. Δεν αναιρώ, βεβαίως, την ύπαρξη ουσιαστικά καλλιεργημένων καθηγητών που είναι αποτελεσματικοί και ορθά πεπαιδευμένοι. Αυτό μας έλειπε… Απλώς θεωρώ απαράδεκτο με τόσες ώρες σχολείου, τόσα χρήματα, και τόση ιστορία και διάρκεια στο χρόνο, το Anatolia να παρουσιάζει μειωμένη αποδοτικότητα σε σχέση με άλλα σχολεία. Από ό, τι φαίνεται, η πολυετής εμπειρία δεν είναι αρκετή για να καταστήσει έναν καθηγητή ικανό να διδάξει με επιτυχία σε τμήματα γενικής, πόσο μάλλον κατεύθυνσης, και ,ως αποτέλεσμα, βλέπουμε ακόμη και καλούς μαθητές να χάνονται στο δρόμο, να ψάχνουν βοήθεια από φροντιστήρια και να καταβάλλουν διπλάσια προσωπική προσπάθεια, από ό, τι αν υπήρχε ένας μορφωμένος και μεθοδικός καθηγητής για να τους κατευθύνει. Τονίζω και πάλι πως δε μιλώ γενικεύοντας. Αναγνωρίζω και τους πραγματικά άξιους καθηγητές του σχολείου μας, στους οποίους οφείλουμε ειλικρινείς ευχαριστίες. Εγώ απλώς εκφράζω τη γνώμη πολλών και τον προβληματισμό μου. Γιατί πολλά εκφράζονται κατά καιρούς στις εκλογές 15μελών αλλά κανείς δε φαίνεται να επιχειρεί να μιλήσει ανοιχτά για αυτά. (γκούχου!)

 Γιατί θεωρώ λογικό να απαιτεί κανείς τα καλύτερα για το μέλλον του, γιατί προσπαθώ να ασκήσω εποικοδομητική κριτική στο σχολείο και τους καθηγητές που το απαρτίζουν, (και στα κοντά παιδάκια των υπολογιστών και του τούνελ), και γιατί καθίσταται αδιανόητο να υποστηρίζει κανείς πως η επιτυχία δεν προϋποθέτει έναν κοινό παρονομαστή μεταξύ μαθητών και καθηγητών, όπου η συνισταμένη τους θα αποβεί παραγωγική. Οι καθηγητές πρέπει να είναι εκεί. Ενδελεχώς κατηρτισμένοι και μορφωμένοι, που να δείχνουν έστω και ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον στη δουλειά τους. Τώρα το αν το κάθε αλάνι ,που θα θεωρήσει το σχολείο παιχνίδι και θα το παίξει άνετος και κουλάτος με τον τρόπο του, θα ακολουθήσει τους ρυθμούς και τις απαιτήσεις του κάθε μαθήματος, είναι άλλη υπόθεση. Η ηλιθιότητα, βλέπετε, αγγίζει πρωτοφανείς κλίμακες στην ιστορία του σχολείου τα τελευταία χρόνια…

Της Αθηνάς Κωνσταντινίδου

ΤΑ ΓΚΡΗΚΛΙΣ, ΤΟ ΦΑΣΕΜΠΟΥΚ ΚΑΙ Η ΥΓΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΦΥΛΗΣ ΜΟΥ

Γνωρίζετε τι εστί σταφυλή (μην μπερδευτείτε με το αρεστό σε όλους μας σταφύλι); Θα σας βοηθήσω. Πρόκειται για έναν μυώδη σάκο που λειτουργεί ως βαρίδιο, τραβώντας τη μαλακή υπερώα προς τα κάτω, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο τον αέρα που εισπνέουμε προς τον λάρυγγα. Απλούστερα: Ο μυώδης σάκος στο πίσω μέρος του ουρανίσκου. Εάν τύχει ποτέ να το ακουμπήσετε, θα νιώσετε μια χαρακτηριστική αναγουλιαστική αίσθηση που ακολουθείται από το εξίσου χαρακτηριστικό επιφώνημα «ΓΚΛΑΡΓΚ». Η αναγούλα οφείλεται στην αντίδραση του νευρικού μας συστήματος όταν ακουμπάμε τη σταφυλή μας και αποτελεί μία από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες…



Πιθανώς να είδατε τη διαφήμιση των Ράδιο Αρβύλα πριν από 1-2 χρόνια (δεν θυμάμαι καλά) όπου ο Αντώνης Κανάκης μας συμβουλεύει να γράφουμε στον υπολογιστή και στο κινητό μας χρησιμοποιώντας ελληνικούς χαρακτήρες. Μερικοί ίσως να τον αγνοήσατε, άλλοι αποδεχτήκατε τη συμβουλή του και αλλάξατε μονομιάς πατώντας Shift+Alt. Έτσι πυροδοτήθηκε και η συζήτηση με τίτλο: «Greeklish» ή πατροπαράδοτα Ελληνικά βρε παιδιά;». Ωστόσο, όταν ο κύριος Κανάκης μας έδωσε αυτή τη συμβουλή, παρέλειψε να απαντήσει σε ένα κύριο ερώτημα. Γιατί να αποφεύγουμε τους λατινικούς χαρακτήρες; Ίσως διότι η γλώσσα μας θα οδηγηθεί στη βαθμιαία παρακμή κι εν τέλει στον αφανισμό! Η μπορεί να μετατραπούμε σε Αμερικανάκια, οποία καταστροφή! Ή ακόμη χειρότερα, θα ξεχάσουμε την ελληνική ορθογραφία και η έκφρασή μας θα σκουριάσει!(ταν ταν ταν) Από την άλλη, οι χρήστες των Γκρήκλις υπερασπίζονται την πλευρά τους χρησιμοποιώντας το χαρτί της βολής «Μας βολεύει», όπως άλλωστε βολεύει κι εμένα. Σέβομαι απολύτως αυτούς που προτιμούν τους ελληνικούς χαρακτήρες, όπως και αυτούς που επιλέγουν τα Γκρήκλις. Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ των χρηστών των Γκρήκλις και αυτών των ελληνικών: Οι φιλο-Γκρήκλις μπορούν και βγάζουν το σκασμό! Έχω βαρεθεί κάθε τόσο να κατηγορούμαι (κυρίως από μεγαλύτερους βέβαια) ότι χρησιμοποιώντας Γκρήκλις ξεχνάω τη γλώσσα μου κλπ. κλπ. ενώ η ορθογραφία μου είναι σίγουρα άνω του ανεκτού επιπέδου.

Όταν όμως κάποιος επιλέγει να γράφει στα Ελληνικά, σημαίνει ότι δεν πρέπει να κάνει και ορθογραφικά λάθη καθώς χρησιμοποιεί τι γράφει, σωστά; Λάθος! Έχω δει αμέτρητες φορές αείμνηστες καινούργιες λέξεις και φράσεις όπως «Κάν’τω, έρχομε, τα λάθοι» από λάτρεις της Ελληνικής γλώσσας. Και νιώθω τη σταφυλή μου να μετατρέπεται σε σάκο του μποξ.



Λοιπόν, για να τα ξεκαθαρίσουμε και για να διατηρήσω υγιή τη σταφυλή μου. Όπως πρέπει να σεβόμαστε τους χρήστες των Ελληνικών χαρακτήρων, έτσι πρέπει να σεβόμαστε και τους χαρακτήρες των Γκρήκλις. Εάν κάποιος αρνείται κατηγορηματικά να γράφει στα Ελληνικά, πρόβλημά του! Παραδέχομαι βεβαίως ότι η γλώσσα είναι ένα οπτικό φαινόμενο και η απουσία της οδηγεί σε αποδιοργάνωση της ορθογραφίας, αλλά ως εκεί. Είδαμε και τους ελληνόφιλους τι διαμάντια μας κεράσανε. Από την άλλη γνωρίζω παιδιά που χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο Γκρήκλις, και στις εργασίες τους η ορθογραφία τους είναι αψεγάδιαστη. Τι νομίζουν δηλαδή οι μεγάλοι, ότι το Facebook και τα SMS είναι τα μόνα μέσα ανάγνωσης και γραφής; Βιβλία, σχολικά κι εξωσχολικά, δεν διαβάζουμε ΠΟΤΕ; Σίγουρα υπάρχουν κι εξαιρέσεις, αλλά ανήκουν σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία: Των εξαιρέσεων.



Θα μας κλείσουνεε..

Από την άλλη, ίσως ευθύνεται το Facebook, αυτό το «Διαολομηχάνημα!» όπως θα το χαρακτηρίζει η κυρά-Φωφώ καθώς πλέκει μάλλινες κάλτσες με την κυρά-Σούλα από τον έκτο. Το περιοδικό TIME απένειμε το 2010 τον τίτλο του «Person of the Year» στον ιδρυτή του διάσημου site, Mark Zuckeberg. Προφανώς γιατί είναι ο διάολος και το Facebook αποβλακώνει τους νέους, έτσι δεν είναι; Θυμάμαι πριν από λίγα χρόνια, όταν ένα κανάλι έκανε ένα ρεπορτάζ για την αποβλάκωση των νέων από τα βιντεοπαιχνίδια, και έδειχνε ένα μικρό αγόρι που έπαιζε Counter Strike 25 ώρες το εικοσιτετράωρο. Μάλιστα το αγόρι τους έδειχνε τους χαρακτήρες ενώ έπαιζε μπροστά στην κάμερα. Tragic! Το καημένο το αγοράκι καταστρέφει το μυαλό του! Σύμφωνοι, μία ερώτηση μονάχα:

Την ώρα του ρεπορτάζ, οι γονείς του παιδιού πηδιόνταν στο ντουζ;

Του Γιώργου Τσάμη

 





ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ 1

Πόσο μας νοιάζει σήμερα ο συνάνθρωπος; Μήπως έχουμε αποκτήσει ανοσία στα πάθη του διπλανού μας; Εσύ ενίσχυσες το 3K Run; Πόσες ερωτήσεις επιτέλους;

 

Το ανθρώπινο γένος τα κατάφερε για ακόμη μια φορά. Χωρίς καμία πρόθεση γενίκευσης, βρίσκομαι στη δυσμενή θέση να δηλώσω πως η επιπολαιότητα που δείχνουν οι άνθρωποι ξεπερνάει κατά ανησυχητικό βαθμό κάθε άλλο έμφυτο χαρακτηριστικό μας. Επιπολαιότητα λοιπόν. Δώδεκα γράμματα μπορούν να δείξουν ευστόχως τα βασικά συμπεριφοριστικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις επιδερμικές αντιλήψεις των μεν εν συναρτήσει των δε. Ας αναλογιστεί ο καθένας μας την τελευταία φορά που έπρεπε να στρέψει τη ματιά του σε αντίθετη κατεύθυνση και να αντιμετωπίσει τον εκάστοτε πλανόδιο αλλοεθνή πωλητή ρολογιών, λουλουδιών και κάθε άλλου είδους αγαθού, σ’ ένα αδυσώπητο κυνήγι βλεμμάτων και παρακαλετών. Ας αναλογιστούμε την περίσσεια απερισκεψία που δείξαμε όταν παραμείναμε στην επιφανειακή δομή των πραγμάτων και με μια πρωτόγνωρα καχύποπτη διαδικασία απαντήσαμε στις επικλήσεις τους μ ένα περήφανο «όχι» διώχνοντας τους στη συνεχεία, μήπως και καταφέρουμε να αποφύγουμε τη μολυσματική ματιά τους...

 



Για καφέ και για ποτό δίνουμε ευχαρίστως
4 μέχρι και 10 ευρώ. Όταν όμως τίθεται
το ζήτημα της συμβολής στο συνάνθρωπο,
το δύευρω πάει πάρα πολύ!



Ντρέπομαι που έχω μάτια και βλέπω την απαξίωση να παίρνει σάρκα και οστά σε ότι αφορά αυτούς τους άοπλους βιοπαλαιστές. Ντρέπομαι που έχω αυτιά και ακούω τις φιλύποπτες αερολογικές διακρίσεις μεταξύ των ατόμων με πραγματική οικονομική ανάγκη, και των ατόμων που απλώς αποτελούν θύματα ανελέητων σωματεμπόρων που εκμεταλλεύονται το τραγικό παρουσιαστικό ενός κομμένου χεριού η δυο τυφλωμένων ματιών, για να επιφέρουν λύπηση σε όλους εμάς, επιτυγχάνοντας την προσκόμιση ενός η δύο ευρώ (τόσο κοστίζει η συμπόνια μας τη σήμερον ημέρα). Οι πρώτοι έχουν τουλάχιστον κάποια ελπίδα πρόσληψης αρωγής, σε αντίθεση με τους δεύτερους, οι οποίοι έχουν καταδικαστεί να ζουν στην απόγνωση και στην απελπισία , αφού κανένας από εμάς δε θα ρίσκαρε τα χρήματα που ήταν διατεθειμένος να δώσει, να καταλήξουν στα χέρια των άπληστων κακοποιών. Βλέπουμε ότι κατατρεγμένοι από το φόβο ύπαρξης μιας άναρχης μαστροπικής ενέργειας στον σκοτεινό υπόκοσμο, δεν έχουμε τη δύναμη ούτε να κοιτάξουμε το πρόσωπο του παιδιού που θα μας ζητήσει βοήθεια. Εκεί φτάνει η ανθρωπιά μας. 

 



Τί θα απογίνουν λοιπόν αυτοί οι άγνωστοι στρατιώτες; Ποιος θα ακούσει την ιστορία τους χωρίς προπαγανδιστικές παρεμβολές; Ποιος είναι τόσο φιλάνθρωπος ώστε να παραμερίσει την επαρσιακή προχειρότητα που μας διακρίνει, και να ασχοληθεί με το αληθινό πρόβλημα που μαστίζει τον συνάνθρωπο μας, είτε αυτός είναι κουτσός είτε είναι τυφλός; Η απάντηση είναι γνωστή, και βρίσκεται κατά κόρων στο πρόσωπο των «άλλων». Υποσυνείδητα θέλουμε να πιστεύουμε πως όλο και θα υπάρχει και κάποιος που θα ενδιαφέρεται για αυτούς τους ανθρώπους. Δυστυχώς βέβαια η επίγνωση ύπαρξης παρασιτογενών βαρβάρων που εκπορνεύουν τις ζωές των μεταναστών, όχι μόνο αποτρέπει τον καθένα μας να βοηθήσει κάποιον πάσχοντα, αλλά μας ωθεί να τους αποστρεφόμαστε κιόλας. Συχνά γίνομαι αυτήκοος μάρτυρας δηλώσεων τύπου «η τάδε φιλανθρωπική οργάνωση υπονομεύει τη λειτουργιά της χρησιμοποιώντας με κακοπροαίρετο τρόπο τα χρήματα που τους στέλνουν» ή «ο δείνα ανθρωπιστικός οργανισμός δεν ενδιαφέρεται για την φροντίδα των ανθρώπων αλλά για την κερδοσκοπία».

Και έτσι ξεκινάει ο μαύρος κύκλος της καχυποψίας… Όσο καλή θέληση και αν έχουμε, πού να δωρίσουμε χρήματα όταν οι θεωρίες συνομωσίας που αγγίζουν τα αυτιά μας , απαγορεύουν κάθε είδους δωρεές σε ακρωτηριασμένα ορφανά, αφού έτσι υποστηρίζουμε εμμέσως το γνωστό σε όλους μας trafficking (παράνομη εμπορία και διακίνηση ανθρώπων). Καλό θα ήταν να ξυπνήσουμε. Να ανοίξουμε τα μάτια και κυρίως το μυαλό μας και να δούμε πως με την απραξία μας δε βοηθάμε κανέναν. Ίσα ίσα που επιδεινώνουμε την κατάσταση γεννώντας ρατσιστές. Ρατσιστές που την επόμενη φορά που θα αντικρίσουν παρόμοιες καταστάσεις συνανθρώπων μας, ούτε θα σκεφτούνε τι κρύβεται πίσω από την αλύτρωτη μοίρα τους, ούτε και θα ενδιαφερθούν να μάθουν. Απλά θα προστατεύσουν τα προσωπικά τους αντικείμενα από ενδεχόμενη αρπαγή, και θα τους απωθήσουν είτε λεκτικά είτε με πιο βίαιο τρόπο. Καιρός να κατανοήσουμε πως συνεργοί δεν γινόμαστε μοιράζοντας λεφτά στους ζητιάνους. Συνεργοί γινόμαστε όταν γνωρίζουμε τι συμβαίνει και απλώς εθελοτυφλούμε. Έχουμε φτάσει στο σημείο να μην εμπιστευόμαστε την καλοσύνη, και ως γνωστόν, άνθρωπος που δεν εμπιστεύεται το καλό γίνεται απευθείας το αίτιο ανυπαρξίας του. Την επομένη φορά λοιπόν προσπαθήστε να μην φτύσετε κατάμουτρα κάποιον που ζητά τη βοήθεια σας, και δώστε την του. Αν όχι με χρήματα, τότε με ψυχική ενδυνάμωση. Ενδιαφερθείτε για το πρόβλημα του και μην το αφήσετε να θαφτεί κάτω από τις στείρες και αδιέξοδες προκαταλήψεις της εποχής μας. Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν αγώνα για τη ζωή τους, και υπάρχουν και άλλοι που δίνουν τον ίδιο αγώνα για να τους στηρίξουν. Το λιγότερο που έχουμε καθήκον να πράξουμε είναι να είμαστε περήφανοι που έχουμε τις ίδιες ιδιότητες με εκείνους ως άνθρωποι, και εν συνεχεία, να επιθυμούμε να τους μοιάσουμε και όχι με την πρώτη ευκαιρία να βιαζόμαστε να τους κακοχαρακτηρίσουμε ως εκμεταλλευτές. Αν η αμφιβολία εξακολουθεί να υπάρχει μέσα σας, προσπαθήστε να ερευνήσετε και να πράξετε αναλόγως. Μην την αφήσετε όμως να μολύνει σώμα και πνεύμα με την απραξία. Στο τέλος οι αληθινοί εγκληματίες θα είναι όσοι συντηρούν το κακό με την αμετοχικότητά τους στο καλό. Η νοοτροπία πρέπει να αλλάξει ριζικά, ειδάλλως όλο και περισσότερα λειψά σώματα θα παρελαύνουν στο διάβα μας, και με μάτια γεμάτα καταφρόνηση θα μας ζητάνε πίσω τη κλεμμένη αθωότητα τους, από τα τέρατα που πραγματικά μισείτε. Εν τέλει, αποδεικνύεται εύκολο να ζούμε σαν άνθρωποι, αλλά δύσκολο να είμαστε.

 

Του Αλέξανδρου Γκορόπουλου